Sarah J. Maas

KRÓLOWA CIENI

przełożył Marcin Mortka

Tytuł oryginału: Queen of Shadows

Text copyright © Sarah J. Maas 2015

This translation of Queen of Shadows is published by Grupa Wydawnicza Foksal by arrangement with Bloomsbury Publishing Plc.

Map copyright © 2015 by Kelly de Groot

Cover illustration © Talexi. Background image © Shutterstock

Copyright for the Polish edition © by Grupa Wydawnicza Foksal MMXVI

Copyright © for the Polish translation by Marcin Mortka, Warszawa MMXVI

Wydanie I

Warszawa, MMXVI

Spis treści

- Dedykacja

- Mapa

- Część pierwsza. Pani Cieni

1. 1.

2. 2.

3. 3.

4. 4.

5. 5.

6. 6.

7. 7.

8. 8.

9. 9.

10. 10.

11. 11.

12. 12.

13. 13.

14. 14.

15. 15.

16. 16.

17. 17.

18. 18.

19. 19.

20. 20.

21. 21.

22. 22.

23. 23.

24. 24.

25. 25.

26. 26.

27. 27.

28. 28.

29. 29.

30. 30.

31. 31.

32. 32.

33. 33.

34. 34.

35. 35.

36. 36.

37. 37.

38. 38.

39. 39.

40. 40.

41. 41.

42. 42.

43. 43.

44. 44.

45. 45.

46. 46.

47. 47.

- Część druga. Pani Światła

1. 48.

2. 49.

3. 50.

4. 51.

5. 52.

6. 53.

7. 54.

8. 55.

9. 56.

10. 57.

11. 58.

12. 59.

13. 60.

14. 61.

15. 62.

16. 63.

17. 64.

18. 65.

19. 66.

20. 67.

21. 68.

22. 69.

23. 70.

24. 71.

25. 72.

26. 73.

27. 74.

28. 75.

29. 76.

30. 77.

31. 78.

32. 79.

33. 80.

34. 81.

35. 82.

36. 83.

37. 84.

38. 85.

39. 86.

40. 87.

41. 88.

42. 89.

- Podziękowania

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

Dla Alex Bracken –

Za sześć lat mailowania

Za tysiące zrecenzowanych stron,

Za twe tygrysie serce i mądrość Jedi

I za to, że po prostu jesteś sobą.

Wciąż się cieszę, że do ciebie napisałam

I jestem wdzięczna, że odpowiedziałaś

Część pierwsza
Pani Cieni

1.

W ciemnościach coś czekało. Była to starożytna, okrutna istota, która kroczyła wśród cieni i chłostała jego umysł. Nie pochodziła z tego świata i została tu sprowadzona po to, by wypełnić go przedwiecznym, pierwotnym zimnem. Nadal oddzielała ich od siebie niewidzialna bariera, która kruszyła się jednak za każdym razem, gdy istota zbliżała się i badała jej wytrzymałość. Nie pamiętał jej imienia. Była to pierwsza rzecz, którą zapomniał, gdy ciemność pochłonęła go tygodnie, miesiące bądź eony temu. Potem zapomniał imiona tych, którzy niegdyś byli dla niego tacy ważni. Pamiętał przerażenie i rozpacz, ale tylko dlatego, że mrok rytmicznie przeszywał impuls przypominający uderzenie w bęben. Było to kilka minut wrzasku, krwi i lodowatego wiatru. W komnacie ze szkła i z czerwonego marmuru przebywali kochani przez niego ludzie, jak choćby dziewczyna, która straciła głowę.

Straciła… Tak, zupełnie jakby została ścięta z własnej winy. Cudowna dziewczyna z delikatnymi dłońmi. Był pewien, że to nie była jej wina, choć nie mógł sobie przypomnieć jej imienia. Winę za wszystko ponosił mężczyzna zasiadający na szklanym tronie, który nakazał gwardziście rozpłatać ją mieczem.

Chwila, w której głowa dziewczyny z łoskotem spadła na podłogę, stała u kresu wszystkiego. W mroku nie było żadnych innych wspomnień. Nie było nic oprócz powtarzającego się impulsu oraz owej istoty, która kroczyła nieopodal i czekała, aż ją wpuści i jej ulegnie. Książę. Nie wiedział, czy to owa istota jest księciem, czy może to on sam kiedyś był księciem. Nie, chyba nie. Książę nie pozwoliłby, aby tamtej dziewczynie ścięto głowę. Zatrzymałby ostrze. Uratowałby ją.

Tymczasem nie ocalił jej i wiedział, że jemu też nikt nie przybędzie z odsieczą. Gdzieś za cieniami istniał prawdziwy świat. Musiał w nim uczestniczyć. Zmuszał go do tego mężczyzna, który nakazał zabić tamtą piękną dziewczynę.

Nikt nie zwrócił uwagi, że był teraz zaledwie marionetką, która usiłowała się odezwać i zerwać kajdany, krępujące jej umysł. Nienawidził ich za to, że niczego nie spostrzegli. Było to jedyne znane mu uczucie.

„Nie miałam cię pokochać” – powiedziała, a zaraz potem zginęła. Nie powinna była się w nim zakochiwać, a on nie powinien był znaleźć w sobie odwagi, by pokochać ją. Zasłużył sobie na tę ciemność. Gdy niewidzialna bariera wreszcie pęknie, a czająca się za nią istota skoczy na niego, wypełni go i pochłonie, nie będzie miał pretensji. Zasłużył sobie na to.

Trwał więc w więzieniu, osaczony ciemnością, słuchał wrzasku, plusku krwi i łoskotu upadającego ciała. Wiedział, że powinien walczyć. Wiedział, że opierał się do chwili, gdy kołnierz z czarnego kamienia zacisnął się wokół jego szyi, ale w ciemnościach czekała na niego owa istota i był świadom, że długo już nie będzie stawiał jej oporu.

2.

Aelin Ashryver Galathynius, dziedziczka ognia, ukochana Mali Przynoszącej Światło i prawowita królowa Terrasenu, oparła się o wytartą ladę z dębowego drewna i czujnie wsłuchiwała się w odgłosy rozbrzmiewające w sali. Próbowała doszukać się czegoś więcej niż wiwaty, jęki i lubieżne pieśni. Przez ostatnich kilka lat podziemna nora grzechów zwana Kryptami pochłonęła kilku właścicieli i wypluła ich ciała, ale poza tym wcale się nie zmieniła. Panowało w niej nieznośne gorąco, cuchnęło stęchłym piwem oraz niemytymi ciałami i wszędzie kłębiły się tłumy drobnych i profesjonalnych przestępców. Wielu młodych chłopaków z rodziny szlacheckiej czy kupieckiej dumnym krokiem zeszło do Krypt i nigdy więcej nie ujrzało światła dziennego. Niektórzy pochwalili się swym bogactwem przed niewłaściwymi osobami, innym alkohol i próżność zamieszały w głowach do tego stopnia, że pewni zwycięstwa wkroczyli na arenę. Ci zaś, którzy ośmielili się poturbować kobietę do towarzystwa w którejś z alków, poznali, czym jest brutalna sprawiedliwość Krypt i dowiedzieli się, z kim naprawdę się tu liczono.

Aelin popijała z kufla, który przed chwilą podsunął jej spocony barman. Piwo było rozwodnione i tanie, ale przynajmniej zimne. Niespodziewanie przez smród brudu przebił się zapach pieczystego z czosnkiem. Dziewczynie burczało w brzuchu, ale nie była na tyle głupia, by zamówić coś do jedzenia. Po pierwsze, tutejsze mięso zazwyczaj pochodziło ze szczurów łapanych na ulicy przebiegającej nad jej głową, a po drugie, bogatszym gościom nierzadko przyprawiano obiad czymś, po czym budzili się na wyżej wspomnianej ulicy bez grosza przy duszy, o ile w ogóle się budzili. Ubranie, które miała na sobie, było wprawdzie brudne, ale na tyle zacne, by móc przyciągnąć uwagę złodzieja. Aelin ostrożnie obwąchała swoje piwo i pociągnęła łyk dopiero wtedy, gdy uznała, że jest nieruszone. Będzie musiała wkrótce znaleźć coś do zjedzenia, ale najpierw powinna dowiedzieć się tego, po co tu w ogóle przyszła, a mianowicie, co się wydarzyło w Rifthold od czasu jej zniknięcia. Musiała też sprawdzić, na kim Arobynnowi Hamelowi zależało tak bardzo, że zaryzykował spotkanie w Kryptach, w czasach gdy miasto niczym stada wilków przemierzały grupy bezlitosnych żołnierzy w czarnych mundurach. Sama musiała ukryć się w dokach przed jednym takim oddziałem, ale zdołała dostrzec onyksową wywernę wyszytą na mundurach. Czerń na czerni. Czyżby król Adarlanu miał już dosyć udawania, że nie jest dla nikogo zagrożeniem, i wydał dekret znoszący karmazyn i złoto, tradycyjne barwy imperium? Czerń oznaczała śmierć. Czerń przywodziła na myśl dwa Klucze Wyrda. Czerń kojarzyła się z Valgami, demonami, z pomocą których władca tworzył niepowstrzymaną armię.

Dreszcz przemknął Aelin po plecach. Wypiła resztę piwa. Gdy odstawiała kufel, jej ufarbowane na rudo włosy zalśniły w blasku żelaznych kandelabrów. Z doków bezzwłocznie popędziła wzdłuż brzegu rzeki na Ukryty Targ, gdzie można było kupić dosłownie wszystko, od towarów powszednich po rzadkie czy objęte kontrabandą produkty. Nabyła nieco specjalnej farby i wręczyła kupcowi dodatkową sztukę srebra, by pozwolił jej skorzystać z niewielkiego pokoiku na zapleczu. Zmieniła tam kolor włosów, wciąż sięgających jej ledwie do obojczyków. Jeśli żołnierze w dokach zauważyli ją, będą szukali dziewczyny o złocistych włosach.

Ba, wszyscy będą szukali dziewczyny o złocistych włosach, gdy za kilka tygodni rozniosą się wieści o tym, że Królewska Obrończyni zawiodła. Nie zamordowała rodziny królewskiej Wendlyn i nie zdołała wykraść planów obrony morskiej. Aelin już kilka miesięcy temu wysłała ostrzeżenie parze królewskiej Eyllwe i wiedziała, że podejmą odpowiednie kroki. Mimo to przed wprowadzeniem w życie pierwszego etapu swego planu musiała się zatroszczyć o bezpieczeństwo jeszcze jednego człowieka – tego samego, który mógłby wyjaśnić obecność nowych formacji w dokach. Być może wytłumaczyłby jej również, dlaczego w mieście było teraz zauważalnie ciszej, a atmosfera wydawała się napięta. Wiedziała, że Krypty to jedyne miejsce, w którym mogłaby się czegoś dowiedzieć o losie kapitana Gwardii. Musiała jedynie podsłuchać właściwą rozmowę czy usiąść przy odpowiednim partnerze do gry w karty. Szczęśliwy zbieg okoliczności sprawił, że na Ukrytym Targu zauważyła Rybitwę, jednego z ulubionych zabójców Arobynna, który kupował kolejną porcję swej ulubionej trucizny. Idąc za nim, trafiła do Krypt, gdzie wypatrzyła kilku kolejnych ludzi Arobynna. Nigdy tu nie przychodzili, chyba że towarzyszyli swemu mistrzowi, a miało to miejsce zazwyczaj wtedy, gdy spotykał się on z kimś bardzo, bardzo ważnym. Lub niebezpiecznym.

Po tym, jak Rybitwa i pozostali wślizgnęli się do Krypt, dziewczyna odczekała chwilę na ulicy. Ukryła się w cieniu, żeby być świadkiem nadejścia Arobynna, ale szczęście jej nie dopisało. Wszystko wskazywało na to, że mężczyzna jest już w środku. Weszła więc za grupką pijanych synów bogatych kupców, wypatrzyła miejsce, które Król Zabójców zarezerwował na spotkanie, a potem skupiła się na tym, by nikt jej nie zauważył. Usiadła dyskretnie przy barze i zaczęła się bacznie rozglądać. Dzięki kapturowi i ciemnym ubraniom nie przyciągała wiele uwagi. Uznała, że jeśli ktoś będzie na tyle głupi, że spróbuje ją obrabować, odpłaci się pięknym za nadobne. Wszak kończyły jej się pieniądze.

Westchnęła przez nos. Gdyby jej rodacy mogli ją teraz zobaczyć… Aelin Władczyni Dzikiego Ognia, zabójczyni i złodziejka. Rodzice i wuj przypuszczalnie przewracali się w grobach.

Cóż, istniały powody, dla których warto było to zrobić.

Aelin skinęła dłonią w rękawiczce na barmana, dając mu znak, że chce kolejne piwo.

– Nie piłbym tak dużo na twoim miejscu, dziewczę – zadrwił ktoś obok niej.

Zerknęła w bok i ujrzała mężczyznę średniego wzrostu, który opadł na sąsiednie krzesło. Nawet gdyby nie rozpoznała jego rozbrajająco pospolitej twarzy, zidentyfikowałaby go po starożytnym kordelasie, który nosił u boku. Patrząc na jego rumianą cerę, wyłupiaste oczy i krzaczaste brwi, nikt by nie pomyślał, że ma przed sobą krwiożerczego mordercę.

Aelin oparła łokcie na barze i założyła nogę na nogę.

– Cześć, Rybitwa – powiedziała.

Za jej czasów pełnił on funkcję zastępcy Króla Zabójców. Był złośliwym, wyrachowanym draniem, który z zapałem wykonywał brudną robotę za swojego szefa.

– Wiedziałam, że wystarczy chwilę zaczekać, by wywęszył mnie któryś z psów Arobynna.

Rybitwa rozparł się na ladzie i błysnął zębami, szeroko uśmiechnięty.

– O ile pamięć mnie nie myli, zawsze byłaś jego ulubioną suką.

Aelin zachichotała i odwróciła się ku zabójcy. Byli mniej więcej tego samego wzrostu, ale szczupły Rybitwa z niepokojącą wprawą przedzierał się przez jej obronę. Barman, spostrzegłszy mężczyznę, przezornie się odsunął.

Zabójca ruchem głowy wskazał zalany cieniami tył ogromnej, podziemnej sali.

– Ostatni stół przy ścianie. Kończy rozmowę z klientem.

Dziewczyna zerknęła we wskazanym kierunku. Wzdłuż ścian Krypt ciągnęły się rzędy częściowo zasłoniętych alków, w których roiło się od dziwek. Przesunęła wzrokiem po wijących się tam ciałach i po kobietach z wychudłymi twarzami i zapadłymi oczami, które czekały na swą kolejkę, by zarobić na utrzymanie w tej gnijącej dziurze. Zerknęła na osoby, które przyglądały się całemu procederowi znad pobliskich stołów – ochroniarzom, podglądaczom i alfonsom. Za nimi, przy alkowach, wznosiło się kilka drewnianych bud, którym Aelin poświęcała dyskretnie uwagę od chwili wejścia do Krypt. W środku tej najbardziej oddalonej od źródła światła dostrzegła pod stołem wypolerowane na błysk, skórzane buty. Ich właściciel siedział wygodnie rozparty. Potem zauważyła drugą parę butów, brudnych i zużytych, przysuniętych blisko ławy, jakby noszący je człowiek był gotów do ucieczki w każdej chwili. Albo jeśli był naprawdę głupi, do walki. Cóż, do mądrych na pewno nie należał, gdyż zapomniał nakazać swej obstawie, żeby nie rzucała się w oczy. Każdy mógł się w ten sposób domyślić, że w budzie miało miejsce ważne spotkanie.

Obstawę człowieka w zużytych butach stanowiła smukła, uzbrojona po zęby dziewczyna w kapturze, która opierała się o drewniany słup. Jej jedwabiste, ciemne włosy do ramion połyskiwały w blasku świec, gdy rozglądała się uważnie dookoła. Była zbyt spięta jak na zwykłą bywalczynię. Nie miała żadnego munduru, liberii ani innego znaku sugerującego przynależność do któregoś z domów szlacheckich. Nic dziwnego, klientowi najwyraźniej zależało na zachowaniu tajemnicy. Podobne spotkania najczęściej miały miejsce w Twierdzy Zabójców bądź w którejś z podejrzanych gospód, należących do Arobynna, ale ów klient przypuszczalnie uznał, że bezpieczniej będzie spotkać się tu. Nie miał pojęcia, że Arobynn należy również do grona największych inwestorów Krypt i wystarczyłoby, aby raz skinął głową, a metalowe drzwi natychmiast zostałyby zatrzaśnięte. Klient i jego asysta nigdy nie wyszliby stąd żywi.

Ciekawe, dlaczego Arobynn zgodził się tu spotkać. Aelin wytężyła wzrok, próbując dostrzec człowieka, który zrujnował jej życie na tyle sposobów. Poczuła ucisk w żołądku, ale mimo to uśmiechnęła się do Rybitwy.

– Wiedziałam, że założono ci krótką smycz – rzuciła, a potem odepchnęła się od lady i znikła w tłumie, nim zabójca zdołał cokolwiek odpowiedzieć.

Nadal czuła jego wzrok między łopatkami i wiedziała, że mężczyzna ma wielką ochotę wbić między nie nóż. Nie odwracając się, pokazała mu obelżywy znak nad ramieniem. Wywarczana przezeń wiązka przekleństw zabrzmiała o wiele lepiej niż sprośne piosenki śpiewane w sali.

Aelin przyglądała się twarzy każdego mijanego człowieka i zerkała po kolei na wszystkie stoły, zajęte przez biesiadników, przestępców i zwykłych robotników. Obstawa tajemniczego klienta przyglądała się jej i opuściła dłoń w rękawiczce na rękojeść zwykłego miecza. Sygnał był czytelny: „Trzymaj się z daleka”.

Aelin miała ochotę obrzucić dziewczynę szyderczym uśmieszkiem, ale była teraz całkowicie skupiona na Królu Zabójców i na tym, co działo się w budzie. Nie zaniechała jednak środków ostrożności. Od dawna przygotowywała się na tę chwilę. Spędziła jeden dzień nad morzem, by odpocząć i zatęsknić za Rowanem. Po złożeniu przysięgi krwi, która na wieki przywiązała księcia Fae do niej – oraz ją do niego – brak wojownika odczuwała niczym ból po odciętej kończynie. Miała mnóstwo do zrobienia i wiedziała, że tęsknota za carranam w niczym jej nie pomagała, a wojownik bez wątpienia nieźle by ją za to zrugał, ale mimo to nie mogła się pozbyć tego uczucia.

Drugiego dnia po rozstaniu za srebrną monetę kupiła od kapitana statku pióro i stos papieru, zamknęła się w swej ciasnej komnacie i zaczęła pisać. W Rifthold żyło dwóch mężczyzn, którzy zniszczyli życie jej oraz ludzi, których kochała. Obiecała sobie, że nie opuści miasta, póki nie zabije ich obu. Zapisywała więc całe stronice notatkami i pomysłami, aż sporządziła listę nazwisk, miejsc i celów. Zapamiętała każdy element zaplanowanej akcji oraz wszystkie wyliczenia, a potem spaliła stronice dzięki mocy krążącej w jej żyłach. Dołożyła wszelkich starań, by każda, najmniejsza nawet kartka zamieniła się w popiół porwany przez wiatr ku bezmiarowi ciemnego oceanu.

Choć była na to przygotowana, i tak przeżyła wielki szok, gdy kilka tygodni później okręt przekroczył niewidzialną granicę niedaleko brzegu i jej magia znikła. Nieskończony ogień, który poznawała przez tyle miesięcy, ulotnił się, jakby nigdy nie istniał. Płomienie wyparowały bez śladu. W jej żyłach nie było już nawet najmniejszej iskierki. Znów poczuła pustkę, inną od tej, którą pozostawiło rozstanie z Rowanem. Uwięziona w ludzkiej skórze, zwinęła się na koi i przypominała sobie, jak się oddycha, myśli i porusza bez gracji nieśmiertelnej istoty, do której tak bardzo się przyzwyczaiła. Nie powinna tak mocno uzależnić się od swoich nowych darów! Cóż za głupota! Ich nagła utrata całkiem ją zaskoczyła. Rowan bez wątpienia spuściłby jej niezłe lanie, gdy tylko odzyskałaby siły. Cieszyła się, że poprosiła go, aby pozostał w Wendlyn.

Wdychała więc zapach morskiej wody i drewna i przypominała sobie, że nauczyła się zabijać gołymi rękami na długo przed tym, jak opanowała sztukę topienia kości ogniem. Nie potrzebowała dodatkowej siły, szybkości i zręczności, którą obdarzała ją forma Fae. Człowiek odpowiedzialny za jej inicjację w świat brutalnej walki, który był dla niej zarówno zbawcą, jak i katem, choć nigdy ojcem, bratem czy kochankiem, znajdował się teraz zaledwie kilka kroków dalej i nadal rozmawiał ze swoim rzekomo ważnym klientem.

Aelin odepchnęła od siebie paraliżujące ją napięcie i stąpając z kocią gracją, pokonała ostatnich kilka metrów. Niespodziewanie klient Arobynna zerwał się, rzucił czymś w rozmówcę i ruszył w kierunku swojej obstawy.

Pole widzenia dziewczyny ograniczał kaptur, ale mimo to rozpoznała te ruchy. Rozpoznała też podbródek mężczyzny oraz sposób, w jaki musnął lewą dłonią pochwę miecza.

W pochwie nie było już jednak miecza zwieńczonego orłem. Mężczyzna nie miał też na sobie znajomego czarnego munduru, lecz brunatne, niczym niewyróżniające się ubranie, brudne i poplamione krwią.

Aelin złapała jakieś krzesło i błyskawicznie przysiadła się do stołu, przy którym grano w karty. Przez moment skupiła się na oddychaniu i nasłuchiwaniu, zupełnie ignorując trzech przyglądających się jej graczy. Kątem oka zauważyła, jak asysta mężczyzny wskazuje ją ruchem podbródka.

– Rozdajcie i mnie – mruknęła do człowieka siedzącego obok niej. – Teraz.

– Jesteśmy w połowie partyjki! – zaprotestował jeden z graczy.

– No to w następnej – powiedziała, rozluźniła się i pochyliła, gdy Chaol Westfall zerknął w jej kierunku.

3.

A więc to Chaol był klientem Arobynna. A może po prostu potrzebował czegoś od jej byłego mistrza tak bardzo, że gotów był zaryzykować i spotkać się w Kryptach. Co się, u licha, wydarzyło w mieście podczas jej nieobecności? Aelin patrzyła na karty, rzucane na mokry od piwa stół, i czuła wzrok kapitana na swych plecach. Żałowała, że nie widzi niczego w cieniu rzucanym przez jego kaptur. Chciała ujrzeć jego twarz. Jego ubranie było poplamione krwią, ale poruszał się sprawnie, jakby nie dokuczały mu żadne rany. Ucisk w sercu, który towarzyszył jej od wielu miesięcy, powoli słabł. A więc żyje… Ale skąd ta krew?

Zapewne uznał, że nie stanowi dla niego zagrożenia, gdyż skinął na towarzyszkę i ruszyli w stronę baru… Nie, dalej, w kierunku schodów. Szedł jak zwykle swobodnie, choć dziewczyna u jego boku była wyraźnie spięta. Na szczęście dla nich nikt nie zwrócił uwagi na ich zniknięcie, a kapitan nawet już na nią nie spojrzał. Poruszała się na tyle szybko i sprawnie, że nie zdążył nawet jej rozpoznać. Dobrze. Dobrze, choć ona rozpoznałaby go zawsze i wszędzie, bez względu na to, czy szedł, czy siedział, zarówno w płaszczu z kapturem, jak i bez niego. Patrzyła, jak wchodzi po schodach, nie oglądając się za siebie, choć jego towarzyszka wciąż na nią zerkała. Kto to był, u licha? Gdy Aelin wyruszała w podróż, w oddziałach straży pałacowej nie było kobiet, poza tym była przekonana, że król wiernie hołdował idiotycznej zasadzie, zgodnie z którą zatrudniał tam wyłącznie mężczyzn.

Spotkanie z Chaolem nie miało znaczenia, przynajmniej na razie. Dziewczyna zacisnęła dłoń w pięść, uświadamiając sobie nagle, że na jednym z jej palców czegoś brakuje. Po raz pierwszy odniosła wrażenie, że jest nagi.

Karta wylądowała przed nią.

– Trzy srebrniki na wejście – oznajmił rozdający, łysy wytatuowany drab siedzący obok niej, wskazując ruchem głowy zgrabny stosik monet na środku stołu.

„Żeby układać się z Arobynnem… – myślała Aelin. – Nigdy nie miałam Chaola za głupca, ale to…”.

Nagle podniosła się z krzesła, poskramiając narastający gniew.

– Jestem spłukana – powiedziała. – Bawcie się dobrze.

Drzwi u góry schodów zamknęły się za Chaolem i jego towarzyszką. Dziewczyna odczekała chwilę, odpychając od siebie wszelkie emocje, aż na jej twarzy pozostało jedynie lekkie rozbawienie. Niewykluczone, że Arobynn zaplanował to spotkanie, tak żeby zbiegło się z jej przybyciem. Istniała szansa, że posłał Rybitwę na Ukryty Targ po to, by Aelin zwróciła na niego uwagę i trafiła za nim do Krypt. Może znał zamiary kapitana i wiedział, po czyjej stronie stoi. Może zwabił ją tutaj, by namieszać jej w głowie i wstrząsnąć nią nieco. Za odpowiedzi uzyskane od Arobynna zawsze należało zapłacić, ale było to mądrzejsze rozwiązanie niż wybiegnięcie z Krypt w ślad za Chaolem, nawet jeśli napinała mięśnie na samą myśl o tym. Nie widziała go od wielu miesięcy! Tyle czasu upłynęło od chwili, gdy opuściła Adarlan, rozbita i pusta w środku. Nie, dość już tego.

Aelin dumnym krokiem przemierzyła ostatnie metry i skrzyżowała ramiona przed budą, w której zasiadał uśmiechnięty Arobynn Hamel, Król Zabójców i jej były mistrz. Wyglądał dokładnie tak jak w chwili, gdy widziała go ostatnim razem – miał kształtną, przystojną twarz arystokraty, jedwabiste włosy, które muskały jego ramiona, oraz kunsztownie uszytą tunikę z ciemnoniebieskiego materiału, rozpiętą nonszalancko u góry i odsłaniającą część klatki piersiowej. Nie miał ani koronkowego kołnierza, ani złotego łańcucha. Długie, muskularne ramię trzymał na oparciu ławy, a smukłe, poznaczone bliznami palce wybijały rytm muzyki.

– Witaj, słonko – prychnął niczym kot. Jego srebrne oczy połyskiwały w półmroku. Nie miał przy sobie żadnej broni poza pięknym rapierem u boku. Kunsztowna osłona dłoni, wijąca się niczym wiatr, była oprawiona złotem. Była to jedyna widoczna oznaka bogactwa, równającego się z majątkami królów i cesarzowych.

Aelin usiadła naprzeciwko niego, na miejscu wygrzanym chwilę wcześniej przez Chaola. Przy każdym ruchu czuła kształt własnych sztyletów u boku. Przy pasie miała stale przytroczonego Goldryna – rękojeść miecza zwieńczona ogromnym rubinem była skryta pod płaszczem – ale w walce w tak ciasnym miejscu legendarne ostrze nie na wiele by się zdało. Bez wątpienia również i z tego powodu Arobynn wybrał taką budę na spotkanie.

– Niewiele się zmieniłeś – powiedziała, ściągając kaptur. – Najwyraźniej dobrze ci tu, w Rifthold.

Nie rozminęła się z prawdą. Mężczyzna miał prawie czterdzieści lat, a mimo to był równie przystojny, opanowany i zrelaksowany jak dawno temu w Twierdzy Zabójców po śmierci Sama. Wiele się wydarzyło podczas tamtych mrocznych dni. Powstało wiele długów wymagających spłaty.

Arobynn otaksował ją powoli, nie pomijając żadnego szczegółu.

– Chyba wolę twój naturalny kolor – rzekł.

– Muszę zachować ostrożność – powiedziała Aelin i założyła nogę na nogę, przyglądając się rozmówcy równie starannie. Nic nie wskazywało na to, że nosi Amulet Orynthu, jej dziedzictwo, które zabrał po tym, jak znalazł ją półżywą na brzegu rzeki Florine. Wmówił jej, że amulet, w którym w tajemnicy umieszczono trzeci i ostatni Klucz Wyrda, utonął w rzece. Jej przodkowie nosili go od wieków. To amulet sprawił, że ich królestwo – jej królestwo – stało się wielkim, bezpiecznym i dobrze prosperującym mocarstwem, wzorem dla wielu innych krain.

Na szyi Arobynna nie było łańcucha. Cóż, skoro nie miał amuletu przy sobie, zapewne trzymał go gdzieś w Twierdzy.

– Nie mam ochoty wrócić do Endovier – dodała.

Srebrne oczy rozmówcy zamigotały. Aelin musiała się powstrzymywać, by nie chwycić za sztylet i nie cisnąć nim w mężczyznę, ale na razie był jej potrzebny i nie mogła go zabić. Miała wiele, bardzo wiele czasu, by sobie wszystko przemyśleć. Dobrze wiedziała, czego chce i jak ma to osiągnąć. Szkoda by było wywrzeć zemstę tak szybko, tym bardziej że Arobynna coś wiązało z Chaolem. Może właśnie dlatego ją tu zwabił? By mogła szpiegować Chaola wraz z nim?

– W rzeczy samej – rzekł Arobynn. – Sam również nie chciałbym, żebyś tam wróciła. Choć przyznam, że ostatnie dwa lata dobrze ci się przysłużyły. Wspaniale się prezentujesz jako dorosła kobieta.

Przechylił lekko głowę. Aelin od razu wiedziała, co to znaczy.

– A może powinienem powiedzieć „jako królowa”?

Minęło już dziesięć lat od chwili, gdy otwarcie rozmawiali o jej dziedzictwie i tytule, przed którym pomógł jej uciec, który za jego sprawą nauczyła się nienawidzić i darzyć lękiem. Czasami rzucał zawoalowane uwagi, które miały na celu przestraszyć ją i mocniej z nim związać, nigdy jednak nie wypowiedział jej prawdziwego imienia, nawet wtedy, gdy znalazł ją na brzegu zamarzniętej rzeki i zabrał ze sobą do swej jaskini morderców.

– Dlaczego uważasz, że mogłoby mnie to zainteresować? – spytała swobodnym tonem.

– Nie wolno wierzyć plotkom – Arobynn wzruszył szerokimi ramionami – niemniej jakiś miesiąc temu z Wendlyn dotarły wieści. Ponoć jakaś zapomniana królowa urządziła niezłe widowisko legionowi najeźdźców z Adarlanu. Mogę się mylić, ale nasi wielce szanowani przyjaciele w imperium tytułują ją teraz „królową suką, która zieje ogniem”.

Dziewczyna musiała przyznać, że trochę ją to rozbawiło, a nawet pochlebiło. Wiedziała, że wieść o tym, co zrobiła z generałem Narrokiem i trzema innymi książętami Valgów, wciśniętymi w ludzkie ciała, prędko się rozniesie. Nie zdawała sobie jednak sprawy, że wszyscy dowiedzą się o tym aż tak szybko.

– Ludzie teraz uwierzą we wszystko.

– To prawda – przyznał Arobynn.

Gdzieś po drugiej stronie Krypt rozległy się dzikie wrzaski widzów dopingujących zawodników walczących na arenie. Król Zabójców spojrzał w ich kierunku i uśmiechnął się lekko. Minęły prawie dwa lata od chwili, gdy Aelin sama stała w tłumie i patrzyła, jak Sam rzuca wyzwanie innym walczącym, na ogół niedorastającym mu do pięt, by zdobyć pieniądze na ucieczkę z Rifthold, jak najdalej od Arobynna. Kilka dni później znalazła się w wozie jadącym do Endovier, a Sam… Cóż, nigdy się nie dowiedziała, gdzie go pochowano po tym, jak wpadł w ręce Rourke’a Farrana, prawej ręki Ioana Jayne’a, pana zbrodni w Rifthold, który go torturował i zabił. Jayne’a uśmierciła własnoręcznie – ciśnięty przez nią sztylet wbił się prosto w jego nalaną twarz. A Farran… Dowiedziała się później, że Farran został zamordowany przez ochroniarza Arobynna, człowieka o imieniu Wesley, w rewanżu za to, co zrobił z Samem. Nie przejmowała się tym jednakże, choć Arobynn w rezultacie zabił Wesleya, żeby poprawić stosunki między Gildią Zabójców a nowym panem zbrodni. Kolejny dług. Aelin mogła poczekać. Mogła okazać cierpliwość.

– A więc to tu teraz prowadzisz interesy? – spytała po prostu. – Co się stało z Twierdzą?

– Niektórzy klienci – odparł przeciągle Arobynn – wolą spotkania między ludźmi. W Twierdzy czują się niepewnie i nerwowo.

– Twój klient musi być nowicjuszem, skoro nie naciskał na spotkanie w prywatnej komnacie.

– Nie ufał mi aż tak bardzo. Uznał, że spotkanie w głównej sali będzie bezpieczniejsze.

– A więc nie zna Krypt.

Na pewno nie. Z tego, co wiedziała, Chaol nigdy nie zszedł do Krypt, a ona sama nigdy nie opowiedziała mu o chwilach spędzonych w tym przeklętym miejscu. Zresztą nie opowiedziała mu o wielu rzeczach.

– A może po prostu zadasz mi kilka pytań na jego temat?

Aelin udawała obojętną.

– Nie interesują mnie twoi klienci. Jeśli nie chcesz, to nic nie mów.

Arobynn znów wzruszył ramionami, swobodnie, lecz z gracją. Gra się rozpoczęła. Mężczyzna wiedział coś, ale postanowił ukryć to przed nią do czasu, gdy będzie to dla niego korzystne. Nie miało znaczenia, czy w grę wchodziła ważna informacja, czy też nie. – Arobynn po prostu uwielbiał tajemnice i władzę, jaką mu dawały.

– Mam do ciebie tyle pytań. – Król Zabójców westchnął. – Tyle chciałbym się dowiedzieć!

– Jestem zaskoczona, że przyznajesz przede mną, iż jest coś, czego jeszcze nie wiesz.

Arobynn oparł głowę o ścianę budy. Jego rude włosy błyszczały niczym świeża krew. Był inwestorem Krypt i przypuszczalnie nie musiał ukrywać swej twarzy. Nikt, nawet król Adarlanu, nie był na tyle głupi, by go tu ścigać.

– Mamy tu niezły bajzel, odkąd wyjechałaś – powiedział cicho.

„Wyjechałaś”. Zupełnie jakby udała się do Endovier z własnej woli, zupełnie jakby to nie on za tym wszystkim stał. Jakby była na wakacjach! Aelin znała Arobynna zbyt dobrze i wiedziała, że próbuje ją wyczuć. Doskonale.

Mężczyzna zerknął na grubą bliznę na jej dłoni, pamiątkę po przysiędze wyzwolenia Eyllwe, którą złożyła Nehemii, i cmoknął.

– Serce mnie boli, gdy widzę tyle nowych blizn.

– Mnie się podobają – odparła szczerze.

Arobynn zmienił pozycję. Był to wystudiowany, dobrze wyliczony ruch, co było u niego typową manierą. Światło padło na paskudną bliznę, ciągnącą się od ucha aż po obojczyk.

– Ta też jest ładna – rzekł z mrocznym uśmiechem. Teraz wiedziała już, dlaczego nie zapiął tuniki. – To pamiątka po Wesleyu – dodał, machnąwszy z gracją dłonią.

Przypominał jej z nonszalancją o tym, na co go stać i ile jest w stanie znieść. Wesley był jednym z najlepszych znanych jej wojowników. Jeśli nie przeżył starcia z Arobynnem, mało kto mógł tego dokonać.

– Najpierw Sam – rzuciła. – Potem ja. Na końcu Wesley. Stałeś się okrutnym tyranem. Czy w całej Twierdzy został jeszcze ktoś poza twoim ukochanym Rybitwą, czy może zabiłeś każdego, kto cię zdenerwował? – Zerknęła na Rybitwę, który nadal siedział przy barze, a potem na dwóch innych zabójców, siedzących przy różnych stołach i udających, że nie śledzą każdego jej ruchu. – O, Harding i Mullin też jeszcze żyją. Cóż, ale ci dwaj stali się prawdziwymi mistrzami w całowaniu cię w dupę i jakoś nie mogę sobie wyobrazić, byś miał ich pozabijać.

Odpowiedzią był cichy śmiech.

– Proszę, a ja wierzyłem w to, że moi ludzie są mistrzami w sztuce krycia się w tłumie! – rzekł i napił się wina. – Może wrócisz do domu i nauczysz ich paru sztuczek?

„Do domu”. Kolejny test, kolejna gra.

– Przecież dobrze wiesz, że z radością udzieliłabym paru lekcji twoim klakierom, ale na czas pobytu w Rifthold zorganizowałam sobie inną kwaterę.

– A jak długo zamierzasz tu zostać?

– Tyle, ile będzie konieczne – odparła Aelin, a w myślach dodała: „By cię zniszczyć i zdobyć wszystko, co mi potrzebne”.

– Cóż, miło mi to słyszeć – odparł mężczyzna i upił kolejny łyk. Bez wątpienia butelkę wina sprowadzono tu specjalnie dla niego, bo Aelin trudno było sobie wyobrazić, że Arobynn zmusiłby się do wypicia szczurzych szczyn serwowanych przy barze. – Ale spędzisz tu przynajmniej kilka tygodni, zważywszy na to, co się wydarzyło.

Jej krew skuł lód. Uśmiechnęła się do Arobynna leniwie, ale w duchu zaczęła się modlić do Mali i Deanny, sióstr bogiń, które czuwały nad nią od tylu lat.

– Wiesz, co się wydarzyło, prawda? – spytał, obracając kieliszek w dłoni. Wino tańczyło między ścianami naczynia.

Łajdak. Co za łajdak! Musiała przyznać, że o niczym nie wie.

– Czy ma to jakiś związek z nowymi, wspaniałymi mundurami królewskiej straży?

„Proszę, niech to nie dotyczy Chaola ani Doriana. Tylko nie to. Tylko nie…”.

– Och, nie. To tylko nowa, wspaniała atrakcja naszego miasta. Moi ludzi mieli sporo uciechy, torturując paru z nich. – Arobynn dopił wino. – Choć postawiłbym sporo pieniędzy na to, że nowa straż króla była na posterunku owego pamiętnego dnia.

Aelin opanowała drżenie dłoni, choć panika pochłaniała resztki jej zdrowego rozsądku.

– Nikt tak naprawdę nie wie, co się wydarzyło tamtego dnia w szklanym zamku – zaczął Arobynn.

Po tym, co wycierpiała, po wszystkim, czego doświadczyła w Wendlyn, miała teraz przeżyć kolejną tragedię? Żałowała, że nie ma przy niej Rowana. Chciała poczuć jego zapach, woń sosen i śniegu, chciała mieć pewność, że bez względu na to, co usłyszy od Arobynna, bez względu na to, jak bardzo pogrąży ją ta opowieść, wojownik Fae pomoże jej się pozbierać. Niestety, Rowan przebywał po drugiej stronie morza, a ona modliła się, by nigdy nie zbliżył się do Arobynna na choćby sto mil.

– A może byś przeszedł do sedna? – rzuciła. – Chcę przespać choć kilka godzin tej nocy.

Nie kłamała. Była wyczerpana jak rzadko kiedy.

– Zważywszy na to, jak blisko kiedyś byliście – rzekł Arobynn – i na to, jakimi dysponujesz umiejętnościami, sądziłem, że w jakiś sposób to wyczujesz. Albo przynajmniej usłyszysz plotki, o co go oskarżono.

Ten łajdak rozkoszował się każdą sekundą swojej gry. Jeśli Dorian został ranny bądź zabity…

– Twój kuzyn Aedion został osadzony w Twierdzy za zdradę. Za spiskowanie z buntownikami z Rifthold. Celem spisku było obalenie króla i osadzenie ciebie na tronie.

Świat się zatrzymał. Potem znów ruszył i ponownie się zatrzymał.

– Ale – ciągnął Arobynn – wygląda na to, że nie miałaś pojęcia o tej drobnej intrydze. Zacząłem się więc zastanawiać, czy król nie szukał po prostu sposobu, aby zwabić pewną królową sukę, która zieje ogniem, z powrotem do Adarlanu. Aedion ma zostać stracony za trzy dni. Jego egzekucja będzie główną atrakcją podczas urodzin księcia. Sprytnie zastawiona pułapka, nie sądzisz? Gdybym ja ją zastawiał, byłaby nieco subtelniejsza, ale trudno mieć pretensje do króla. Chciał zapewne wysłać mocny przekaz.

Aedion. Dziewczyna opanowała natłok myśli, rozpędziła je na boki i skupiła się na zabójcy siedzącym naprzeciwko niej. Nie opowiedziałby jej o Aedionie, gdyby nie miał naprawdę dobrego powodu.

– Po co mnie w ogóle ostrzegasz? – spytała.

Aedion został pojmany przez króla i skazany na śmierć, a cała ta sytuacja była pułapką, w którą miała wpaść. Wszystkie zbudowane przez nią plany runęły. Choć nie… Nadal mogła doprowadzić każdy z nich do końca. Ale Aedion… Tak, Aedion był teraz najważniejszy. Nawet jeśli później miałby ją znienawidzić, nawet jeśli miałby splunąć jej w twarz i wyzwać od zdrajczyń, dziwek i kłamliwych morderczyń. Nawet jeśli nienawidził jej za to, co zrobiła i czym się stała, musiała go uwolnić.

– To przysługa – rzekł Arobynn, wstając z ławki. – Dowód na to, że nie żywię złych zamiarów.

Aelin była przekonana, że kryje się za tym coś jeszcze. Być może miało to związek z pewnym kapitanem, którego ciepło wciąż czuła w drewnie ławki. Również powstała i wyślizgnęła się z budy. Wiedziała, że śledzą ją nie tylko podwładni Arobynna. Wielu innych ludzi widziało, jak wchodzi do Krypt, czeka przy barze, a potem udaje się do budy. Zastanawiała się, czy jej dawny mistrz również o tym wie, ale mężczyzna tylko uśmiechnął się lekko i wyciągnął ku niej rękę. Pozwoliła, by musnął kłykciami jej policzek. Poczuła twarde zgrubienia na skórze, co oznaczało, że nadal intensywnie trenował.

– Nie spodziewam się, że zaczniesz mi ufać. Nie oczekuję, że zaczniesz mnie kochać.

Jak dotąd Arobynn tylko raz wyznał jej miłość. Miało to miejsce podczas owych trudnych, nerwowych dni, kiedy szykowała się do ucieczki z Samem. Król Zabójców przyszedł do jej mieszkania w magazynie i błagał ją, by z nim pozostała. Tłumaczył, że jest na nią zły o opuszczenie Twierdzy i tylko i wyłącznie złość sprawiała, że utrudniał jej życie i spiskował przeciwko niej. Nie miała pojęcia, dlaczego powiedział te dwa słowa: „Kocham cię”. Nie wiedziała, jaki cel mu przyświecał, ale uznała je za kolejne kłamstwo, zwłaszcza po tym, jak potraktował ją Rourke Farran, po tym, jak wylądowała w lochu.

Wyraz oczu Arobynna nagle złagodniał.

– Tęskniłem za tobą – powiedział.

Aelin cofnęła się.

– Serio? Byłam w Rifthold przez całą jesień i zimę, a ty nigdy nie próbowałeś się ze mną skontaktować.

– Jakżebym śmiał? Sądziłem, że zabijesz mnie w pierwszym odruchu! Dowiedziałem się jednak dzisiaj, że w końcu powróciłaś i miałem nadzieję, że być może zmieniłaś zdanie. Wybacz mi, że skorzystałem z dość… cóż, nietypowych metod ściągnięcia cię tutaj.

Kolejny ruch w grze. Przyznał, że ściągnął ją tutaj, choć nie powiedział dlaczego.

– Mam ważniejsze sprawy na głowie – odparła. – Mało mnie obchodzi to, czy żyjesz, czy też nie.

– Wiem. Ale raczej by cię obeszło, gdybym pozwolił umrzeć twemu ukochanemu Aedionowi.

Serce waliło jej jak młotem. Była gotowa na wszystko.

– Oddaję wszystkich moich ludzi do twej dyspozycji – ciągnął Arobynn. – Aedion jest trzymany w królewskim lochu, pilnowany za dnia i w nocy. Jeśli będziesz potrzebowała czegokolwiek, wiesz, gdzie mnie znaleźć.

– Czego chcesz w zamian?

Arobynn przyjrzał się jej raz jeszcze. Dziewczyna poczuła zimny ucisk w żołądku – nie tak spoglądałby na nią ojciec czy brat.

– Przysługę. Tylko jedną przysługę.

W jej głowie odezwały się dzwony bijące na alarm. Już lepiej było ubijać interesy z książętami Valgów.

– W moim mieście czają się obce istoty – rzekł. – Stwory, które noszą ciała ludzi niczym ubrania. Chcę wiedzieć, kim one są.

Zbyt wiele nowych wieści. Dziewczyna czuła, że zaraz zacznie jej się kręcić w głowie.

– Co chcesz przez to powiedzieć?

– Kilku z nich dowodzi nową strażą króla. Zgarniają i aresztują ludzi podejrzanych o sprzyjanie magii lub tych, którzy kiedyś nią władali. Codziennie o świcie i o zmroku dochodzi do egzekucji. Te istoty najwyraźniej sycą się tym. Dziwi mnie, że nie zauważyłaś ich w dokach.

– Wszyscy strażnicy są dla mnie potworami.

Ale Chaol nie wyglądał jak jeden z nich. Nie, na pewno nie był jednym z nich. Choć jedna sprawa układała się po jej myśli.

Arobynn czekał, aż dziewczyna powie coś jeszcze. Ona też czekała.

Odezwała się jako pierwsza:

– A więc na tym ma polegać ta przysługa, tak? Mam ci powiedzieć, co wiem?

Nie było sensu ukrywać, że znała prawdę. Nie było sensu pytać, skąd o tym wiedział.

– Między innymi.

– Dwie przysługi za jedną? – parsknęła. – Typowe!

– To dwie strony tej samej monety.

Aelin obrzuciła go obojętnym spojrzeniem i rzekła:

– Król od wielu lat kradnie wiedzę i dziwne, starożytne moce, dzięki czemu udało mu się stłumić magię w Adarlanie i wezwać prastare demony, które wstąpiły w ludzkie ciała i zasiliły jego armię. Wykorzystuje pierścienie bądź obręcze z czarnego kamienia, które pozwalają demonom wedrzeć się do ciał nosicieli. Wyłapuje również dawnych użytkowników magii, gdyż demonom łatwiej opanować ich ciała.

Wszystko to było prawdą, ale nie miała najmniejszej ochoty wyjawić mężczyźnie całej reszty. Nie powie mu ani słowa o Znakach Wyrda czy Kluczach Wyrda. Nigdy. Nie Arobynnowi.

– Podczas pobytu w zamku natknęłam się na kilku ludzi, którzy zostali przez niego splugawieni, ale stali się silniejsi dzięki tej mocy. W Wendlyn stawiłam zaś czoło jednemu z jego generałów, człowiekowi opętanemu przez demona o niewyobrażalnej mocy.

– To był Narrok. – Arobynn zadumał się.

Jeśli był przerażony czy wstrząśnięty, nie dał tego po sobie poznać. Dziewczyna pokiwała głową.

– Oni pożerają życie. Taki książę jest w stanie bez trudu wyssać z ciebie duszę – powiedziała i przełknęła ślinę. Czuła narastający lęk. – Czy ci ludzie, których widziałeś… Ci dowódcy… Mają obręcze czy pierścienie?

– Tylko pierścienie – odparł Arobynn. – Ma to jakieś znaczenie?

– Myślę, że obręcz jest dla książąt, a pierścień służy pomniejszym demonom.

– Jak się ich zabija?

– Ogniem – odpowiedziała Aelin. – Zabiłam tego księcia ogniem.

– Aha. Zapewne nie chodzi ci o zwykły ogień?

Pokiwała głową.

– A jeśli mają pierścień?

– Widziałam, jak jeden ginie z sercem przeszytym mieczem – odparła. Chaol zabił Caina z taką łatwością. Niewielka pociecha, ale zawsze coś. – Tym z obręczami może trzeba ścinać głowy?

– A ludzie, do których należały owe ciała… Co z nimi? Odeszli? Znikli?

Oczyma wyobraźni Aelin ujrzała błaganie i ulgę na twarzy Narroka.

– Chyba tak.

– Chcę, żebyś złapała jednego z nich i zawlokła do Twierdzy.

– Nie ma mowy! – Dziewczyna znieruchomiała. – Po co zresztą miałabym to zrobić?

– Może dowiemy się czegoś użytecznego?

– Sam go sobie złap! – parsknęła. – Poproś mnie o coś innego.

– Jesteś jedyną znaną mi osobą, która stawiła im czoło i przeżyła. – Arobynn spoglądał na nią bez litości. – Złap jednego z nich przy najbliższej okazji, a ja pomogę ci ocalić kuzyna.

Miała stawić czoło Valgowi? Myśl o walce nawet z którymś z pomniejszych demonów napawała ją przerażeniem.

– Najpierw Aedion – powiedziała. – Uwolnimy go, a potem zaryzykuję życiem, łapiąc jednego z nich dla ciebie.

„Niech bogowie mają nas w swojej opiece, jeśli Arobynn kiedyś uświadomi sobie, że jest w stanie kontrolować demony za pomocą ukrytego amuletu!”.

– Oczywiście – odparł.

Wiedziała, że to głupota, ale nie mogła powstrzymać kolejnego pytania.

– Po co to wszystko?

– To moje miasto – prychnął zabójca. – I nie podoba mi się kierunek, w którym ono zmierza. Takie sytuacje nie sprzyjają interesom i mam już dosyć krakania kruków, które ucztują tu dzień i noc.

Cóż, przynajmniej zgadzali się w jednej kwestii.

– Jesteś urodzonym człowiekiem interesu, czyż nie?

– Za wszystko trzeba płacić. – Arobynn nadal przewiercał ją spojrzeniem.

Musnął miękkimi, ciepłymi wargami jej kość policzkową, a Aelin opanowała dreszcz i zbliżyła się do niego. Wtedy Król Zabójców przysunął usta do jej ucha.

– Powiedz mi, co mam zrobić, by odpokutować swe winy. Jeśli chcesz, mogę się czołgać przez rozżarzone węgle, spać na kolcach czy pociąć swe ciało. Powiedz tylko słowo. Pozwól, bym mógł się o ciebie zatroszczyć, tak jak kiedyś, zanim… Zanim szaleństwo zatruło me serce. Ukarz mnie. Torturuj mnie. Okalecz mnie, ale pozwól, bym ci pomógł. Zrób to dla mnie, to przecież tak niewiele, a ja złożę świat u twoich stóp.

Zaschło jej w gardle. Odsunęła się, by spojrzeć na przystojną, arystokratyczną twarz Arobynna i jego oczy lśniące żalem. Niemalże czuła smak jego drapieżnych zamysłów. A może mężczyzna wiedział, co ją łączyło z Chaolem i z tego właśnie powodu wezwał tu kapitana? O co mu chodziło? O informacje? Chciał ją przetestować? Czy może w jakiś groteskowy sposób pokazać, że panuje nad każdą sferą jej życia?

– Nie ma takiej rzeczy…

– Nie – odparł i cofnął się. – Jeszcze nie. Jeszcze nie mów nic takiego. Prześpij się z tym. Choć, zanim udasz się na spoczynek, może powinnaś przejść się do południowo-wschodniej części tuneli. Tam być może znajdziesz osobę, której szukasz.

Jej twarz nawet nie drgnęła – udawała wręcz znudzenie – ale informacja sprawiła, że serce zabiło jej żywiej. Arobynn ruszył w kierunku zatłoczonej izby, gdzie czekało na niego trzech ludzi, czujnych i gotowych do akcji, ale zatrzymał się jeszcze i odwrócił ku niej, by powiedzieć:

– Skoro sama się tak bardzo zmieniłaś przez dwa lata, dlaczego sądzisz, że ja wciąż jestem taki sam?

Patrzyła, jak idzie między stołami w asyście Rybitwy, Hardinga i Mullina. Rybitwa zerknął na nią i pokazał jej dokładnie taki sam obsceniczny gest, jakim uraczyła go wcześniej. Aelin jednakże wpatrywała się tylko w Króla Zabójców. Śledziła elegancki chód potężnego człowieka, przenikała wzrokiem ciało wojownika w ubraniu arystokraty. Kłamca. Cyniczny kłamca z wieloletnim doświadczeniem. Przyglądało jej się zbyt wielu ludzi, by mogła podrapać się po policzku, na którym wciąż czuła dotyk ust Arobynna czy po uchu, wciąż ciepłym od jego oddechu. Drań. Łajdak.

Zerknęła na areny pełne walczących, na przepychające się dziwki, na ludzi, którzy zarządzali tym interesem i od zbyt długiego czasu zbijali pieniądze na cudzej krwi, smutku i bólu. Zdało się jej, że dostrzega Sama. Wyobraziła go sobie w walce, młodego, silnego, wspaniałego. Wciągnęła rękawice. Miała wiele, zbyt wiele długów do spłacenia, zanim opuści Rifthold i zasiądzie na tronie. Dobra, nie było na co czekać. Pora wziąć się do pracy. Na szczęście była akurat w nastroju do mordu. Wkrótce Arobynn odsłoni swe karty lub ludzie króla natrafią na szlak, który starannie wytyczyła od doków. Wkrótce ktoś ją odnajdzie. Może to nastąpić w każdej chwili, jeśli brać na poważnie wrzaski za metalowymi drzwiami u góry schodów, po których nastąpiła całkowita cisza. Część planu nadal obowiązywała. Chaolem zajmie się później.

Ręką w rękawiczce ujęła jeden z miedziaków, pozostawionych przez Arobynna na stole. Pokazała język profilowi króla, którego uwieczniono z okrutną, nieubłaganą miną, a potem odwróciła monetę, by spojrzeć na ryczące wywerny. Jeśli wypadnie reszka, Arobynn znów ją zdradził. Druga strona monety to ludzie króla.

Zaskrzypiały żelazne drzwi. Do środka wleciał podmuch zimnego, nocnego powietrza. Krzywo uśmiechnięta dziewczyna podrzuciła monetę kciukiem. Wciąż wirowała w powietrzu, gdy do izby wpadło czterech mężczyzn w czarnych mundurach. Znieruchomieli na kamiennych schodach, uzbrojeni po zęby. Nim miedziak ze stuknięciem spadł na ławę, a wywerna błysnęła w słabym świetle, Aelin Galathynius była gotowa na rozlew krwi.

4.

Aedion Ashryver wiedział, że czeka go śmierć. Wiedział też, że nastąpi to niebawem. Nie liczył na łaskę bogów i nie marnował czasu na modlitwy, bo i tak nigdy nie odpowiadali. Był przecież wojownikiem i generałem, wiedział, że prędzej czy później odda życie – być może na polu walki, czym zasłużyłby na pieśń czy choćby opowieść.

Niestety, nie zanosiło się na to. Czekała go egzekucja podczas jakiejś uroczystości lub powolna śmierć w tej wilgotnej, gnijącej celi z infekcji, która stopniowo pożerała jego ciało. Z początku była to tylko niewielka rana na boku, pamiątka po walce, którą wszczął trzy tygodnie temu, gdy ten cholerny rzeźnik zamordował Sorschę. Ukrył ranę przed strażnikami w nadziei, że być może wykrwawi się lub skaleczenie zacznie się jątrzyć. I zabije go, nim król zdoła go wykorzystać przeciwko Aelin.

Aelin. Jego egzekucja miała być pułapką zastawioną na nią. Władca liczył na to, że dziewczyna spróbuje go ocalić. Aedion był gotów raczej umrzeć, niż pozwolić, by do tego doszło. Nie spodziewał się tylko, że będzie tak bardzo bolało. Ukrywał swój zły stan zdrowia przed drwiącymi strażnikami, którzy dwa razy dziennie przynosili mu jedzenie i świeżą wodę. Udawał, że popadł w ponure milczenie. Usiłował ich przekonać, że złamano mu duszę i nie był już tą samą groźną, przeklinającą bestią co kiedyś. Tchórze, nie próbowali się nawet do niego zbliżyć, więc nie mogli zauważyć, że przestał szarpać łańcuchy, które pozwalały mu na powstanie i zrobienie kilku kroków. Nie zauważyli też, że nie był już w stanie się wyprostować, chyba że musiał załatwić potrzeby fizjologiczne.

Przynajmniej nie zmuszono go do założenia jednego z owych kołnierzy, choć owej nocy, gdy rozsypał się cały jego świat, spostrzegł jeden z nich niedaleko królewskiego tronu. Postawiłby każde pieniądze na to, że kołnierz z Kamieniem Wyrda był przeznaczony dla królewskiego syna i modlił się w duchu, by książę umarł, nim ojciec zdąży założyć mu obrożę niczym psu.

Aedion zmienił pozycję na stercie zgniłego siana i zacisnął mocno zęby, gdy między jego żebrami znów eksplodował ból. Każdego dnia było coraz gorzej. Przeżył tak długo tylko dlatego, że miał w żyłach nieco krwi Fae, która desperacko próbowała go uzdrowić, ale wkrótce błogosławieństwo nieśmiertelnych będzie musiało ustąpić pola infekcji. Cóż to będzie za ulga! Umrze z radością, wiedząc, że królowi nie udało się wykorzystać go przeciwko Aelin. Umrze z radością, wiedząc, że niebawem ujrzy tych, którzy nadal mieszkali w jego poszarpanym sercu. Cieszył się więc każdym atakiem infekcji, cieszył się nudnościami i bólem. Wkrótce przyjdzie po niego Śmierć.

Aedion miał tylko nadzieję, że Śmierć wyprzedzi Aelin.

Przekład: Marcin Mortka

Redakcja: Anna Włodarkiewicz

Korekta: Bogusława Jędrasik, Ilona Siwak

Skład i łamanie: Plus 2 Witold Kuśmierczyk

Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.

00-391 Warszawa, al. 3 Maja 12

tel./faks (22) 646 05 10, 828 98 08

biuro@gwfoksal.pl

www.gwfoksal.pl

ISBN 978-83-280-3276-7

Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.
i Michał Latusek / Virtualo Sp. z o.o.