Nightbirds. Nocne ptaki - Kate J Armstrong

PRO­LOG

MA­GIA W PO­CA­ŁUNKU

PANICZ TE­NE­RIFFE MAY­LON całe ży­cie sły­szał plotki. Krą­żyły na skraju sal ba­lo­wych, prze­śli­zgi­wały się w przy­ci­szo­nych roz­mo­wach przy kie­liszku porto. "Nocne Ptaki od­mie­nią twój los", obie­cy­wały. "Wy­star­czy po­ca­łu­nek, a ich ma­gia bę­dzie twoja".

O ile zdo­łasz je zna­leźć, rzecz ja­sna, i speł­nić wa­runki. To przy­wi­lej, za który ma te­raz słono za­pła­cić.

W końcu wolno mu zdjąć z oczu prze­pa­skę. Przez chwilę wi­dzi je­dy­nie ja­sne pło­mie­nie świec ma­lu­jące okręgi na ścia­nach w ko­lo­rze in­ten­syw­nego fio­letu. Z mroku wy­ła­nia się ko­bieta: sie­dzi za biur­kiem, ubrana w suk­nię z wy­twor­nego ak­sa­mitu. Jej twarz spo­wija ciemna ma­ska z piór, otwory na oczy prze­sła­nia sia­teczka. Tenny zna tylko pseu­do­nim ko­biety: Ma­dame Kruk.

Ma­dame wy­ciąga dłoń w rę­ka­wiczce, po­zwala, by za­wi­sła w po­wie­trzu.

- Za­płata.

Palce tro­chę mu się trzęsą, gdy po­daje jej sznur ru­bi­nów. Wła­śnie dla­tego wpada w ta­ra­paty przy sto­li­kach do gry w krel­lena: drże­nie rąk to oczy­wi­sta wska­zówka. Na­wykł do tego, że pie­nią­dze się go nie trzy­mają, choć zwy­kle roz­sta­wał się z mo­ne­tami, a nie kosz­tow­no­ściami, które świ­snął ze szka­tułki matki. Wstyd ma po­smak gorz­kiego osadu z dna bu­telki wina. Tenny jest zmę­czony, ma zszar­gane nerwy: musi uni­kać bez­względ­nego wie­rzy­ciela i chro­nić się przed wście­kło­ścią ojca, któ­rej nie da się unik­nąć, gdy na jaw wyjdą co­raz więk­sze długi syna. Ostat­nio po pro­stu nie miał szczę­ścia, ale dziś wie­czo­rem to się zmieni.

Ma­dame Kruk owija ru­biny wo­kół pal­ców. Ciemne klej­noty zdają się po­chła­niać świa­tło.

- A twój se­kret? - do­maga się.

Pot spływa mu za koł­nierz.

- Klej­noty to chyba wy­star­cza­jąca za­płata?

Ma­dame unosi brew.

- Se­krety chro­nią moje dziew­czyny le­piej niż klej­noty, choćby naj­pięk­niej­sze. Zdra­dzisz mi swój se­kret albo nic nie do­sta­niesz.

Tenny wzdy­cha i po­daje jej kar­teczkę, na któ­rej dziś po po­łu­dniu za­pi­sał, że to on za­brał ru­biny matki. Na do­kładkę do­rzu­cił też sumę swo­ich dłu­gów i flirt z po­ko­jówką ro­dziny. Po­wie­rza­nie tych ta­jem­nic Ma­dame Kruk to nie lada ry­zyko, ale wie, że same pie­nią­dze nie po­zwolą mu prze­kro­czyć progu tego przy­bytku.

Ma­dame od­czy­tuje jego se­krety, po czym składa kar­teczkę. Trzyma nad pło­mie­niem świecy la­skę fio­le­to­wego wo­sku, aż zrobi się płynny. Puls Tenny'ego przy­śpie­sza, gdy Ma­dame ka­pie wo­skiem na zło­żony pa­pier, po czym prze­suwa go w jego stronę. Tenny przy­ci­ska do wo­sku pier­ścień rodu May­lo­nów, by po­twier­dzić, że za­war­tość jest praw­dziwa. W ten spo­sób za­pew­nia, że nie zdra­dzi ni­komu tego, co zo­ba­czy tu dziś wie­czo­rem.

Gdy już mają to z głowy, Ma­dame się uśmie­cha.

- Z któ­rym Noc­nym Pta­kiem chcesz się wi­dzieć?

Tenny ob­li­zuje usta. Kilku jego przy­ja­ciół prze­chwa­lało się mgli­ście wi­zytą u Noc­nego Ptaka, ale ma­gia, o któ­rej mó­wili, wy­da­wała się tak dzi­waczna, że trudno było dać temu wiarę. Sza­lone opo­wiastki ma­jące sku­sić zroz­pa­czo­nych głup­ców, ta­kich jak on.

Ma­dame roz­kłada na biurku trzy karty. Przy­po­mi­nają te do krel­lena, tyle że nie zdo­bią ich mi­tyczne stwo­rze­nia ani kró­lo­wie, ale mi­ster­nie na­ry­so­wane ptaki.

- Nocne Ptaki róż­nią się ma­gią - wy­ja­śnia. - Każdy jest inny. Szczy­gieł po­maga zmie­nić upie­rze­nie, sprawi, że bę­dziesz wy­glą­dać jak inna osoba. Par­dwa przy­nosi w da­rze ka­mu­flaż, a więc pra­wie cał­ko­witą nie­wi­dzial­ność. Sło­wik po­zwala wpły­wać na cu­dze emo­cje, udo­bru­chać ko­goś i po­kie­ro­wać we­dle swego ży­cze­nia.

Tenny'emu za­schło w ustach. W Re­pu­blice Eu­dei wszelka ma­gia jest za­ka­zana, a taką jak ta spo­tyka się nie­zwy­kle rzadko. Nie­raz za­sma­ko­wał ma­gii po­cho­dzą­cej z sub­stan­cji al­che­micz­nych, które do­daje się do kok­tajli w nie­le­gal­nych ba­rach Simty - al­che­micy ucie­rają je na pro­szek na za­ple­czach swo­ich skle­pów. Dzięki ta­kim mik­stu­rom można przez kilka mi­nut mó­wić w ob­cym ję­zyku lub świe­cić w ciem­no­ści. Ale dar Noc­nych Pta­ków jest o wiele czyst­szy i znacz­nie cen­niej­szy. To wła­śnie jego sta­rają się pod­ro­bić al­che­micy i bar­mani.

- Dar wy­star­czy ci tylko na kilka użyć - mówi Ma­dame. - Dla­tego wy­bierz roz­sąd­nie.

Kusi go Sło­wik, który mógłby prze­chy­lić szalę zwy­cię­stwa na jego stronę przy sto­li­kach do krel­lena, ale Tenny nie chce się wy­do­by­wać z ta­ra­pa­tów za po­mocą oszu­stwa. Woli sam do­po­móc szczę­ściu.

Wska­zuje Szczy­gła.

Ma­dame uśmie­cha się cierpko.

- We­dle ży­cze­nia.

Wy­łusz­cza mu za­sady: nie wolno za­cho­wy­wać się lu­bież­nie, żą­dać cze­go­kol­wiek ani skła­dać dwu­znacz­nych pro­po­zy­cji. Jest zbyt zde­ner­wo­wany, by przy­swoić wię­cej niż kilka słów. Po­tem prze­pa­ska wraca na oczy i ktoś pro­wa­dzi go ko­ry­ta­rzem o za­pa­chu li­lii. Gruby dy­wan ustę­puje pod bu­tami, gdy czy­jeś smu­kłe dło­nie cią­gną Tenny'ego za nad­gar­stek.

Po kilku za­krę­tach za­trzy­mują się, palce uwal­niają go z uści­sku. Sze­le­ści pa­pier: to od­głos karty wsu­wa­nej ukrad­kiem pod drzwi.

Pot zwilża man­kiety chło­paka.

- A... jak mam się do niej zwra­cać? - pyta Tenny w ciem­no­ści.

Pod­ska­kuje za­sko­czony, gdy po chwili mil­cze­nia od­po­wiada mu szorstki mę­ski głos:

- Uży­waj jej pseu­do­nimu. Albo nie od­zy­waj się wcale.

Znów ci­sza. Po­czu­cie winy kłuje go w kark. Oj­ciec po­piera pro­hi­bi­cję i sam jest za­go­rza­łym abs­ty­nen­tem. Co by po­wie­dział, wi­dząc, że syn ku­puje so­bie tego ro­dzaju ma­gię i jesz­cze płaci za nią skra­dzio­nymi klej­no­tami, które na­leżą do ro­dziny?

Tenny wzdy­cha. Nie wie, skąd u niego aż taki po­ciąg do krel­lena. Chyba po pro­stu uwiel­bia to eks­cy­tu­jące ry­zyko: tu każdy gracz ma szansę stać się bie­da­kiem lub kró­lem, bo­giem albo śmier­tel­ni­kiem. Ten wie­czór też jest ry­zy­kowny, nie­bez­piecz­nie słodki jak inne. Prze­staje się sku­piać na ojcu, kie­ruje my­śli na Szczy­gła - tak, tylko na nią. Ta­jem­ni­czą, cu­downą ma­gię, z którą za chwilę się ze­tknie.

Wy­gła­dza kra­wat, gdy drzwi otwie­rają się z trza­skiem. Na­wet zza prze­pa­ski do­strzega mi­go­ta­nie świa­tła, cie­płego i ła­god­nego. Ktoś po­py­cha go do środka i za­my­kają się drzwi.

- Mo­żesz pa­trzeć - mówi Szczy­gieł. - Te­raz je­ste­śmy tu tylko we dwoje.

Jej głos jest de­li­katny. Nie, może ra­czej głę­boki jak ró­żowe wino z Far­lan­dów, tyle że dziw­nie znie­kształ­cony. Pew­nie pali tu ja­kąś sub­stan­cję al­che­miczną zmie­nia­jącą brzmie­nie głosu. Ko­lejna war­stwa mi­sty­fi­ka­cji.

Tenny zdej­muje prze­pa­skę. Po­kój jest słabo oświe­tlony, ume­blo­wany z prze­py­chem: ciemne drewno obite mięk­kim ak­sa­mi­tem i dy­wany w ko­lo­rze wina. Przy ko­minku stoją dwa krze­sła, sze­ro­kie, za­pra­sza­jące. Po­środku sie­dzi dziew­czyna w ma­sce po­dob­nej do ma­ski Ma­dame Kruk. Brą­zowe pióra o zło­tych brze­gach skry­wają więk­szą część jej twa­rzy, od­bi­jają świa­tło świec sto­ją­cych nad ko­min­kiem. Sia­teczka prze­sła­nia­jąca oczy spra­wia, że dziew­czyna wy­daje się ano­ni­mowa, ale Tenny zga­duje, że musi mieć tyle lat co on, może mniej. Jej uśmiech świad­czy o tym, że jest mą­dra nad wiek.

Nie jest kur­ty­zaną - byłby głup­cem, my­śląc w ten spo­sób - ale trudno nie ga­pić się na jej pełne wspa­niałe wargi. Czy już je kie­dyś wi­dział? Nie­bez­piecz­nie by­łoby przy­pi­sać im ja­kieś imię. Pseu­do­nimy i ma­ski są tu nie bez po­wodu. Nie­któ­rzy go­towi są za­bić za nie­ogra­ni­czony do­stęp do tego ro­dzaju ma­gii. Ko­ściół i wielu za­go­rza­łych abs­ty­nen­tów w mie­ście pew­nie za­mor­do­wa­łoby te dziew­czyny na miej­scu. Nie, le­piej, żeby była po pro­stu Szczy­głem. I bez tego Tenny ma pod do­stat­kiem kło­po­tów.

Kła­nia się ni­sko.

- Miły to wie­czór, pa­nienko Szczy­gieł.

Jej wargi się wy­krzy­wiają, za­ra­zem nie­śmiało i swa­wol­nie.

- Pa­nicz May­lon, co za nie­spo­dzianka.

Oczy Tenny'ego spo­czy­wają na zło­tym łań­cuszku na jej szyi, koń­czą­cym się aż w de­kol­cie. Głę­bo­kim de­kol­cie. Pod­nosi wzrok, li­cząc, że nie za­uwa­żyła. Przez tę sia­teczkę na oczach nie spo­sób tego stwier­dzić.

- Na­pijmy się wina - pro­po­nuje Szczy­gieł. - Albo może cze­goś moc­niej­szego?

Chło­pak kiwa głową, choć ma ści­śnięty żo­łą­dek.

- Wy­bór na­leży do damy.

Szczy­gieł na­lewa trun­ków. Kiedy się po­ru­sza, mi­gocą ciemne ce­kiny na jej sukni. Prawdę mó­wiąc, Tenny nie jest pe­wien, jak ma prze­bie­gać wie­czór, za który za­pła­cił. Od czego za­czną? Ja­kie to uczu­cie?

Po­daje mu kie­li­szek pe­łen bursz­ty­no­wego płynu pach­ną­cego so­snową ży­wicą i nad­cią­ga­jącą bu­rzą.

- Niech sprzyja ci for­tuna - mówi Nocny Ptak, uno­sząc kie­li­szek.

Tenny prze­łyka ślinę.

- I to­bie.

Piją. On opróż­nia swój kie­li­szek jed­nym hau­stem. Siada na krze­śle, spo­dzie­wa­jąc się, że dziew­czyna zaj­mie dru­gie. Za­miast tego mo­ści się na jego ko­la­nach.

- Go­towy? - mru­czy.

Tenny po­ta­kuje, chciałby, żeby dło­nie prze­stały mu drżeć.

Szczy­gieł wy­ciąga pro­stą czarną ma­skę i za­krywa mu górną po­łowę twa­rzy.

- To przy­woła ma­gię - mówi - gdy bę­dziesz go­tów jej użyć. Za­wiąż ją i wy­obraź so­bie twarz osoby, w którą chcesz się zmie­nić.

Chło­pak pod­daje się do­ty­kowi Szczy­gła, jej skóra jest miękka jak płatki kwia­tów.

- Bę­dziesz mu­siał mieć przy so­bie coś, co na­leży do tej osoby. Wy­star­czy chustka, o ile ten ktoś do­ty­kał jej nie­dawno, ale jesz­cze lep­sze będą włosy lub pa­znok­cie.

On znów po­ta­kuje. Serce tłu­cze mu się w piersi. Tak samo jak przy sto­li­kach do krel­lena, gdy ma wy­ło­żyć karty i nie wie, czy wy­gra, czy prze­gra.

- Te­raz wy­obraź so­bie, jak chcesz wy­ko­rzy­stać mój dar - za­chęca dziew­czyna. - Zo­bacz to ja­sno i wy­raź­nie.

Nie jest to wcale trudne - ob­razy już tam są. Wi­dzi sie­bie wcho­dzą­cego do Banku Sim­tań­skiego pod po­sta­cią ojca: przy­brał jego twarz, głos i spo­sób by­cia, wy­płaca pie­nią­dze, któ­rych po­trze­buje, by wy­do­być się z mroku. Ma na­bite kie­sze­nie, znów opływa w złoto. Syn, ja­kiego ży­czyłby so­bie jego oj­ciec.

Szczy­gieł unosi mu brodę, ca­łuje go w usta.

Ca­ło­wał się już wcze­śniej z dziew­czy­nami, wła­ści­wie z chło­pa­kami też, ale to jakby po­rów­nać iskry z ogniem. Ma­gia wy­lewa się z jej ust, prze­pływa przez niego, jest cie­pła, ude­rza mu do głowy i otula ko­ści. Upił się nią. Czuje się jak król - może na­wet sam bóg.

Oplata Szczy­gła ra­mio­nami. Te­raz już ro­zu­mie, czemu ta dziew­czyna to taki se­kret. Od­dałby wszystko, byle jej nie pu­ścić.

ROZ­DZIAŁ 1

KLEJ­NOT, GWIAZDA I MO­RZE

MATILDE TO ty­siąc warstw se­kre­tów. Nie­które znaj­dują się na wierz­chu, przy sa­mej skó­rze, wi­doczne dla każ­dego, kto umie je od­czy­tać. Inne wy­ma­gają zna­jo­mo­ści ulot­nego ję­zyka, któ­rym po­słu­guje się za­le­d­wie kilka dziew­czyn. Jesz­cze inne mają skrzy­dła i są ukryte w środku.

Uśmie­cha się do sie­bie pod ma­ską.

Do sali ba­lo­wej zstę­puje po krę­co­nych scho­dach. Kie­rują się na nią wszyst­kie spoj­rze­nia. Wła­śnie dla­tego ka­zała ro­dzi­nie cze­kać po­nad go­dzinę przed wyj­ściem na bal, który Leta wy­pra­wia na otwar­cie Se­zonu. Uważa, że wcho­dzić na­leży z przy­tu­pem albo wcale. Szcze­gól­nie w le­cie, gdy Simta wy­peł­nia się ludźmi z ca­łej Re­pu­bliki Eu­dei, przy­by­wa­ją­cymi do Mia­sta Pły­wów z my­ślą o za­lo­tach, w in­te­re­sach lub w po­szu­ki­wa­niu szczę­ścia.

W sali jest pełno wy­twor­nie ubra­nych go­ści, roz­ma­wiają i ko­ły­szą się do rytmu - przy­grywa im ele­gancki kwar­tet smycz­kowy. Od razu wi­dać, że wielu z nich było u naj­lep­szych kraw­ców sza­chra­jów w mie­ście, któ­rzy prze­szli sa­mych sie­bie, za­cza­ro­wu­jąc stroje na dzi­siej­szy wie­czór. Drobne perły wo­kół de­koltu jed­nej z dziew­czyn roz­wi­jają się w kwiaty. Wie­czo­rowa ma­ry­narka chło­paka iskrzy się, gdy tylko ktoś jej do­tknie. Ma­ski dy­mią, za­kwi­tają klapy ma­ry­na­rek, rę­ka­wiczki świecą. Ma­tilde nie wątpi, że są tu też inne mik­stury al­che­miczne, któ­rych nie może do­strzec: ukryte w kie­szon­kach na ze­garki i wy­drą­żo­nych la­skach. Leta na pewno do­dała ich tro­chę do świec, to dla­tego płoną błę­ki­tem, szma­rag­dem i czer­nią - jej ro­do­wymi ko­lo­rami.

Sto­jąc tu­taj, nikt by się nie do­my­ślił, że ma­gia jest nie­le­galna. W krę­gach, w któ­rych ob­raca się Ma­tilde, ta­kie prawo wła­ści­wie nie obo­wią­zuje.

Sam­son, jej brat, spo­gląda tę­sk­nie na ?sę, śliczną dziew­czynę, która z nimi mieszka, ale ona jest za­jęta ga­pie­niem się na salę oczami sze­roko otwar­tymi ze zdu­mie­nia. Sam­son zerka ukrad­kiem na matkę, upew­nia się, że nie pa­trzy, po czym chwyta kilka kok­tajli z tacy, z którą prze­cho­dzi kel­ner, i po­daje je­den ?sie, która kręci głową. Naj­now­szy na­by­tek Noc­nych Pta­ków wy­daje się zbyt zde­ner­wo­wany, by cie­szyć się swoim pierw­szym praw­dzi­wym przy­ję­ciem dla Wiel­kich Ro­dów. Ma­tilde bę­dzie mu­siała wziąć ją w ob­roty.

- Szkoda, że nie wło­ży­łaś tego, co ci na­szy­ko­wa­łam - mówi matka.

Su­kienki z fal­ba­nami i z o wiele za cia­sną górą, po­dob­nej do tej, którą ma na so­bie ?sa. Ma­tilde wy­glą­dała w niej jak pre­zent za­wi­nięty dla ko­goś in­nego.

- Na­prawdę? - Robi ob­rót. - Ja tam je­stem za­do­wo­lona ze swo­jego wy­boru.

Suk­nia jest do­pa­so­wana, ze­brana na bio­drze złotą klamrą, a wy­szy­wane ko­ra­li­kami kwiaty klej­notki mie­nią się ciemno na ak­sa­mi­cie w ko­lo­rze wina. Za­ra­zem luźna i wy­mowna, w tym cały jej urok. Na­le­żała do babci w cza­sach, gdy była Noc­nym Pta­kiem, ale zo­stała prze­ro­biona zgod­nie z naj­now­szą modą. Może dla­tego tak się nie po­doba matce, która uważa, że przy­słu­gi­wała jej, po­dob­nie jak dar Noc­nego Ptaka. Wro­dzona ma­gia pły­nie w ży­łach więk­szo­ści Wiel­kich Ro­dów, prze­ka­zy­wana wy­łącz­nie w li­nii żeń­skiej, lecz nie­kiedy prze­ska­kuje jedno po­ko­le­nie. Zda­niem Ma­tilde matka ni­gdy się z tym nie po­go­dziła.

Matka wy­dyma wargi.

- Ten krój jest dość...

Ma­tilde się uśmie­cha.

- Za­chwy­ca­jący?

- Mia­łam ra­czej na my­śli: wy­zy­wa­jący.

Bab­cia uśmie­cha się w spo­sób, który Ma­tilde ćwi­czy bez końca, ale na­dal nie udało jej się go opa­no­wać.

- Do­bra moda ni­gdy nie jest wy­zy­wa­jąca - mówi. - Co naj­wy­żej od­ważna.

Usta matki za­ci­skają się jesz­cze bar­dziej.

Ma­tilde prze­suwa pal­cem w rę­ka­wiczce po płatku wy­szy­wa­nej ko­ra­li­kami klej­notki. Zwi­nął się, sza­chraj za­cza­ro­wał go tak, by otwie­rał się i za­my­kał przy do­tknię­ciu. Bab­cia pró­bo­wała ho­do­wać w ogro­dzie praw­dziwe klej­notki, ale nie chcą ro­snąć z dala od mo­cza­rów Cal­li­stanu. Ze­szłego lata jedna w końcu za­kwi­tła, a jej pra­wie czarne płatki bła­gały, by ich do­tknąć. Bab­cia w porę zła­pała Ma­tilde za rękę. "Piękno tego klej­notu to jego sztuczka", ostrze­gła. "Kusi swoje ofiary ła­god­nym wy­glą­dem, ale kiedy są bli­sko..." Upu­ściła wstążkę, a Ma­tilde zo­ba­czyła, że kwiat ją po­łyka, i usły­szała, jak ma­te­riał skwier­czy tra­wiony na po­piół.

Czę­sto my­śli o tym kwie­cie, który ma swój se­kret. Tru­ci­znę w prze­bra­niu cze­goś słod­kiego.

- Chodźmy do sto­lika - za­rzą­dza matka. - Mu­simy oce­nić, ja­kie są wi­doki na ten Se­zon.

Ma na my­śli ka­wa­le­rów. Za­stępy nu­dzia­rzy, któ­rych bę­dzie usi­ło­wała wci­snąć do kar­ne­ci­ków Ma­tilde i ?sy, aby po­pchnąć dziew­czyny do zna­le­zie­nia ko­rzyst­nej par­tii.

- Na­prawdę, matko - wzdy­cha Ma­tilde. - Do­piero co przy­szli­śmy.

Matka zniża głos.

- Masz już za sobą zbyt wiele sa­mot­nych Se­zo­nów. Lu­dzie za­czy­nają ga­dać.

Ma­tilde wy­wraca oczami.

- Nie je­stem ka­wał­kiem mięsa na targu. Nie za­cznę śmier­dzieć, je­śli zo­sta­wisz mnie za długo na słońcu.

Nie ro­zu­mie, czemu matka tak się pieni - więk­szość chło­pa­ków z Ro­dów chęt­nie oże­ni­łaby się ze Szczy­głem. Zgła­szają się do Lety, ich Ma­dame, by zy­skać ten przy­wi­lej, choć na­wet nie wie­dzą, z kim mie­liby się za­rę­czyć. Z tego, co Ma­tilde wi­działa, wła­ści­wie ich to nie ob­cho­dzi. Za­lot­nicy po­cho­dzą z Wiel­kich Ro­dów - same bry­lanty. Ale wy­bie­ra­nie z ma­łej szka­tułki, któ­rej za­war­tość sta­ran­nie wy­se­lek­cjo­no­wano, to nie to samo co wolny wy­bór.

Pod­cho­dzi do ?sy, już ma wziąć ją pod ra­mię, gdy uprze­dza ją matka. Dziew­czyna wy­gląda jak ryba schwy­tana na wędkę. Ma­tilde od­nosi wra­że­nie, że matka po­py­cha Sam­sona w kie­runku ?sy - nie to, żeby po­trze­bo­wał za­chęty. Ze swo­imi zło­to­ru­dymi wło­sami i buj­nymi krą­gło­ściami dziew­czyna nie­wąt­pli­wie bu­dzi za­chwyt. Nie ma pie­nię­dzy, ale przy­na­leż­ność do Noc­nych Pta­ków to naj­lep­szy po­sag.

Cie­kawe, czy ?sa do­strzega ma­chi­na­cje matki. Od­kąd przy­je­chała, tak bar­dzo tę­skni za ro­dzin­nymi wy­spami Il­lish, że jest ślepa na wszystko inne.

- Po­kręcę się tro­chę - mówi Ma­tilde. - Sama się po­roz­glą­dam.

Matka marsz­czy czoło.

- Tylko tego nam trzeba, że­byś za­częła broić.

Ma­tilde po­pra­wia jedną z dłu­gich je­dwab­nych rę­ka­wi­czek.

- Nie mia­łam ta­kiego za­miaru.

Matka po­ciąga no­sem.

- Ni­gdy nie masz.

Sam­son przy­myka oko pod ma­ską w ko­lo­rze um­bry, jakby chciał się od­gro­dzić od nad­cią­ga­ją­cej kłótni.

- Moje pa­nie, na­prawdę. Czy mu­simy tu­taj?

Jego nikt nie bę­dzie besz­tał za krój stroju ani zmu­szał do tańca z ja­kimś spo­co­nym lor­dem, który ma przo­do­zgryz. Nie­chęć pali Ma­tilde w ję­zyk, grozi wy­bu­chem.

- Nie oba­wiaj się - uspo­kaja matkę. - Nie są­dzę, bym zła­mała ja­kieś za­sady po dro­dze do sto­lika z na­po­jami.

Matka szy­kuje się do kłótni, ale wtrąca się bab­cia.

- Ouro, to jej pierw­sze przy­ję­cie w tym Se­zo­nie. Po­zwólmy jej się ba­wić.

Ma­tilde czeka, aż matka skoń­czy uda­wać wa­ha­nie. Ale to nie ona jest głową rodu Di­na­tri­sów.

- W po­rządku - go­dzi się w końcu. - Tylko nie za długo, Ma­tilde. I żad­nych kok­tajli, ja nie żar­tuję.

Od­cho­dzi w stronę sto­lika, cią­gnąc za sobą ?sę. Dziew­czyna spo­gląda na Ma­tilde, pro­sząc wzro­kiem: "Nie zo­sta­wiaj mnie sa­mej". Jej ja­sne włosy skrzą się w zmie­nia­ją­cym się świe­tle. Ma­tilde po­winna ura­to­wać ją ze szpo­nów matki i zrobi to - tyle że póź­niej. Sam­son po­dąża za matką i ?są, chwyta kie­li­szek po­pi­so­wego kok­tajlu Lety i z drwiącą miną wznosi to­ast w kie­runku Ma­tilde.

Bab­cia od­wraca się do niej, a sza­ro­nie­bie­skie ce­kiny na jej pro­stej ma­sce zdają się mru­gać.

- Nie przej­muj się matką. Wiesz, że się mar­twi.

Ma­tilde po­pra­wia swoją ma­skę.

- Już za­po­mnia­łam, co mó­wiła.

To oczy­wi­ście nie­prawda. W gło­wie na­dal ko­ła­czą jej się słowa, które matka wy­po­wie­działa po po­łu­dniu. "Nie mo­żesz fru­wać wolno w nie­skoń­czo­ność. W końcu bę­dziesz mu­siała się ustat­ko­wać i za­ło­żyć gniazdo". Ma­tilde nie chce bu­do­wać gniazda z kimś, kto pra­gnie jej wy­łącz­nie dla ma­gii. Chce mieć wolny wy­bór, sama zde­cy­do­wać o swo­jej przy­szło­ści.

- Ma ra­cję - cią­gnie bab­cia. - Wkrótce bę­dziesz mu­siała ko­goś wy­brać.

Od Noc­nych Pta­ków ocze­kuje się mał­żeń­stwa, żeby mo­gły prze­ka­zać swój dar ko­lej­nemu po­ko­le­niu dziew­cząt z Wiel­kich Ro­dów. Wła­ści­wie jest to ko­niecz­ność. Ma­tilde na samą myśl czuje ucisk w piersi.

Bab­cia po­pra­wia jej bu­kie­cik przy sukni - li­lie skrzy­dlate, her­bowe kwiaty ich rodu - po czym uśmie­cha się ta­jem­ni­czo.

- Prze­ży­łam nie­jedną przy­godę w tej su­kience. Nie­któ­rym zda­wało się, że dziew­czyna, która ją nosi, jest ła­godna i ule­gła, ale to tylko złu­dze­nie.

Usta Ma­tilde drgają.

- Chcesz po­wie­dzieć, że w niej bro­iłaś?

- Być może. - Bab­cia stuka dwoma pal­cami w wierzch dłoni. - Fruń ostroż­nie, ko­cha­nie.

Ma­tilde uśmie­cha się, sły­sząc de­wizę Noc­nych Pta­ków.

- Po­sta­ram się.

Kręci się po sali, zga­du­jąc, kogo już zna, a kogo warto po­znać. Uwiel­bia se­krety i za­gadki: to dla­tego za­mi­ło­wa­nie Wiel­kich Ro­dów do wy­da­wa­nia la­tem ba­lów ma­sko­wych spra­wia jej taką frajdę. Z za­ma­sko­wa­nymi twa­rzami lu­dzie stają się od­waż­niejsi - go­towi ry­zy­ko­wać for­tunę i serce. Ła­two stwier­dzić, kto nie jest stąd: przy­by­sze są olśnieni wi­do­kiem ma­gii, oczy świecą im się jak skrzy­dełka ciem pło­mie­ni­stych. Simta może się po­szczy­cić naj­lep­szymi kraw­cami sza­chra­jami i al­che­mi­kami w ca­łej Re­pu­blice, a lu­dzie, któ­rzy mają pie­nią­dze i zna­jo­mo­ści, wie­dzą, gdzie można zna­leźć ich za­ka­zane mik­stury. Ta­kie proszki i elik­siry wy­do­bywa się z ziół i z ziemi. Po sta­ran­nej ob­róbce two­rzą nie­zwy­kłe ilu­zje, lecz nie jest to ma­gia, która krąży w jej ży­łach. Ta­kiej ma­gii nie da się uwa­rzyć: mieszka w niej, nie­fil­tro­wana i sza­le­nie rzadka. Ma­tilde uwiel­bia być se­kre­tem po­ły­sku­ją­cym na wi­doku.

Bie­rze głę­boki wdech. Po­wie­trze sma­kuje kwia­tami i szam­pa­nem, i po­cząt­kiem Se­zonu. Ma­tilde zna ten smak na pa­mięć. Je­śli po tym Se­zo­nie ma za­koń­czyć ka­rierę Noc­nego Ptaka, to za­mie­rza cie­szyć się każdą chwilą.

Sięga po sze­roki kie­li­szek z sy­lvą, czyli ma­rzel­nicą, po­pi­so­wym kok­taj­lem Lety. Zo­stał za­cza­ro­wany tak, by miał po­smak no­stal­gii: ulu­bio­nych ła­koci z dzie­ciń­stwa, sło­necz­nej łąki, skra­dzio­nego po­ca­łunku. Ale gdy spływa po ję­zyku Ma­tilde, jej my­śli kie­rują się ku przy­szło­ści. Za kilka go­dzin przy­wdzieje ma­skę Szczy­gła.

"Czyją klej­notką będę dziś wie­czo­rem?"