Identical

Copyright ©

Aleksandra Negrońska

Wydawnictwo NieZwykłe

Oświęcim 2023

Wszelkie Prawa Zastrzeżone

All rights reserved

Redakcja:

Alicja Chybińska

Korekta:

Sara Szulc

Dominika Kalisz

Maria Klimek

Iwona Wieczorek-Bartkowiak

Redakcja techniczna:

Paulina Romanek

Projekt okładki:

Paulina Klimek

www.wydawnictwoniezwykle.pl

Numer ISBN: 978-83-8320-873-2

Fragment

Prolog

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9

Rozdział 10

Rozdział 11

Rozdział 12

Rozdział 13

Rozdział 14

Rozdział 15

Rozdział 16

Rozdział 17

Rozdział 18

Rozdział 19

Rozdział 20

Rozdział 21

Rozdział 22

Rozdział 23

Rozdział 24

Rozdział 25

Rozdział 26

Rozdział 27

Rozdział 28

Rozdział 29

Rozdział 30

Rozdział 31

Rozdział 32

Epilog

Przypisy

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Prolog

Siedziałam na dywanie, układając klocki i myśląc, jak wielką mam ochotę na shake’a waniliowego i frytki. Chęć była tak wielka, że zastanawiałam się, czy szybciej mi wyjdzie pojechać samochodem do McDonald’s, czy zamówić jedzenie z dowozem do domu.

– Baaaaba!

Przeniosłam wzrok na dziewczynkę, która gryzła klocek. Gdyby obiady jadła tak chętnie jak zabawki, to już by się toczyła jak kula.

– Babcia śpi, królewno – wyjaśniłam jej, zostawiając swoją wieżę z klocków, aby wstać i ruszyć do kuchni. – I ty też zaraz idziesz spać. Obiad i drzemka, i elo, czas dla Rosie.

Opieka nad dzieckiem okazała się bardzo wymagająca i męcząca. Rosanna Denise zawsze mówiła, że chce mieć w przyszłości gromadkę dzieci. Ale w takiej bardzo odległej przyszłości. I zawsze mówiła to nastoletnia Rosanna Denise. Ona nie wiedziała, z czym to wszystko się wiąże. Teraz przemyślałaby te słowa milion razy.

Ruszyłam do kuchni, aby wziąć słoiczek z papką. Umiałam gotować, ale z reguły nie miałam na to siły oraz chęci. Gotowe papki ze słoiczków były całkiem git. Mnie smakowały.

– Carla, chodź! A nie, ty nie chodzisz, jak mogłabym zapomnieć? – mówiłam sama do siebie, wracając do salonu.

Usiadłam obok dziewczynki, która głośno się zaśmiała, jakby doceniła mój żart.

– Powiedzieć ci coś zabawniejszego? Ty jesteś Carla, a ja Rosie. Brzmi jak Carlo Rossi, co? – zapytałam z rozbawieniem, na co mała znowu wesoło się roześmiała.

Boże, jaka ja byłam zabawna.

– Co to za śmiechy, co?

Obróciłam się i dopiero teraz zauważyłam ciemnowłosego chłopaka. Właśnie zdejmował zimową kurtkę, a także czapkę. Jego policzki przybrały różowy kolor od mrozu na zewnątrz, przez co wyglądał dość czarująco jak na typa, który siedział za kratami.

– Śmiejemy się z tego, że razem nazywamy się jak pyszne winko Carlo Rossi – powiedziałam, gdy Carla kompletnie straciła zainteresowanie słoiczkiem w moich rękach.

Zamiast tego powtarzała słowo, którym często nazywała Graysona. Trochę brzmiało jak „tata”, ale nie byłam przekonana, czy to to. W końcu nikt jej tego nie uczył, mogła jedynie usłyszeć to w jakichś bajkach. Bardzo słabo szło jej mówienie, ale jako że miała niecały rok, to mogłam jej to wybaczyć.

– O mój Boże, widzisz to? – wyszeptałam, patrząc, jak dziewczynka, chwiejąc się, stoi na nogach.

Grayson także zamarł, nie ruszając się, gdy w ciszy patrzyliśmy na jej kolejny ruch. Teraz trzymałam za nią kciuki tak mocno, jak nigdy. Uda się jej. Dawaj, Carla.

Rozchyliłam lekko usta, przyglądając się, jak dziewczynka robi jeden rok, a później kolejny, a później jeszcze jeden, a przy kolejnym upada.

– Carla! Moja mała zdolniacha! – wykrzyknął Grayson, gdy z szerokim uśmiechem wzięłam małą na ręce.

– Pięknie, kochanie – mówiłam ze szczerym wzruszeniem.

Chciało mi się płakać i nie mogłam powstrzymać łez, bo obserwowanie dorastającego dziecka, które się wychowuje, to coś niesamowitego.

Grayson zabrał ode mnie Carlę i przytulił ją do siebie, radośnie się śmiejąc. Otarłam z policzka łzę, podczas gdy szatyn przeniósł na mnie wzrok, a następnie objął także mnie.

– Nasza zdolna księżniczka. Jesteśmy dumni.

– Bardzo – dodałam, kiwając głową. – Dobra, ale teraz już koniec ekscytacji, bo ktoś tu musi zjeść obiad.

– Tak jest. – Grayson przytaknął, oddając mi dziewczynkę. – Ostatni buziak dla mojej królewny – dodał i pocałował małą w czoło.

– A drugiej połówce Carlo Rossi się nie należy? – zagadałam z rozbawieniem.

– Należy się. Ona dodatkowo zasługuje na umycie zębów. Jadłem na obiad mięso z sosem czosnkowym. Mocny jak skurwysyn, czuję tylko czosnek – mówił, idąc do łazienki.

– Jadłeś obiad? – jęknęłam. – Myślałam, że zamówimy McDonald’s.

– Możesz zamówić, ja bym zjadł McFlurry.

Na myśl o McFlurry przestałam chcieć shake’a. Intensywnie zastanawiałam się nad tym, co zamówić, podczas gdy karmiłam Carlę. Mała szatynka z przepięknymi brązowymi oczami otoczonymi ładnymi rzęsami patrzyła na mnie z jednym z najpiękniejszych uśmiechów.

A mnie dalej chciało się płakać na myśl, że właśnie widziałam jej pierwsze kroki. Ja i Grayson. Nie było przy tym najważniejszej osoby, która powinna była to widzieć, i to łamało mi serce.

– Dobre? – zapytałam, na co oczywiście Carla nie zareagowała. Przeniosłam wzrok na Graysona, który wychodził z łazienki z telefonem w ręce.

– To co ci zamówić? – zapytał.

– Też McFlurry, ale nie mów mi, jaki smak, bo chcę niespodziankę. I frytki, i colę.

– A coś bardziej obiadowego?

– Nie wiem, chyba nic.

– Wezmę nuggetsy, najwyżej odgrzejemy na kolację.

– Okej.

– Jak dzisiaj mama? – zapytał mnie, na co przeniosłam na niego wzrok.

– Dobrze. Siedziała z nami prawie cały dzień i niedawno położyła się spać. Carla ją wymęczyła, a wiesz, jaka jest twoja mama. Zamiast mnie posłuchać, żeby posiedzieć w spokoju, to ciągle sama wołała Carlę.

– Wiem – westchnął Grayson. – Pogadam z nią o tym.

– A co tam dzisiaj mówił mój tata? I Amy? Bo pewnie kiedy jadłeś obiad, to się z nią widziałeś.

– Tak, tak. I w sumie to, co zawsze, całują Carlę i mówią, że mamy z nią wpaść jak najszybciej. Amy mówiła, że się za nią stęskniła.

– Ta-ta – powiedziała dziewczynka z pełną buzią, na co chłopak westchnął.

– Księżniczko, nie jestem twoim tatą – powiedział zrezygnowany, odgarniając jej włoski z twarzy. – Jestem Grayson, nie tata, ile razy będziemy to przerabiać, co? Skąd ty w ogóle znasz to słowo?

Przygryzłam policzek, patrząc na dziewczynkę, która nic sobie nie robiła ze słów Graysona. Wesoło się uśmiechała, żyjąc beztroskim życiem. Cieszyło mnie, że czuła się szczęśliwa i nie miała powodu do zmartwień.

– Traktujesz ją jak własną córkę, więc ona ciebie jak tatę, nie dziw się.

– Nie dziwię się, ale nie chcę tego, do cholery – mruknął niezadowolony. – Jestem już taki, kurwa, zmęczony tą sytuacją. Jeśli tobie nie przeszkadza to wszystko, to super, ale ja nie jestem jej ojcem i nigdy nie będę – oznajmił cicho, zanim odszedł, aby usiąść na kanapie.

Między nami zapanowała cisza, a ja nie próbowałam tego zmienić. Rozumiałam go w stu procentach, a nawet i bardziej. Ciężko pracował i poświęcał czas dziecku, które nie było jego. Nie planował być ojcem i bawić się w wychowywanie, ale mimo wszystko to robił. Dawał z siebie wszystko, aby podołać obowiązkom, których się podjął.

Podniosłam swój dzwoniący telefon z blatu, a następnie zmarszczyłam brwi, widząc przychodzące połączenie. Automatycznie poczułam nieprzyjemny stres i aż mnie ścisnęło w żołądku.

– Skończysz ją karmić? – zapytałam i się podniosłam. – Muszę odebrać.

– Tak, jasne.

Wyszłam do kuchni, a następnie oparłam się o blat, przejeżdżając palcem po ekranie. Następnie przyłożyłam telefon do ucha, niesamowicie zaciekawiona, a zarazem zaniepokojona.

– Tak, słucham?

– Rosie Denise? Z tej strony Theodor Spencer. Mam nadzieję, że masz jeszcze zapisany mój numer.

– Tak, tak. – Pokiwałam głową, mimo że tego nie widział. – Coś się stało?

Byłam kurewsko zdezorientowana, bo telefon od Spencera był ostatnim, którego mogłabym się dzisiaj spodziewać. Nie rozmawialiśmy od kilku miesięcy.

– Nic, czym musiałabyś się stresować – zaśmiał się. – Po prostu długo rozmawiałem dzisiaj z Josephem na twój temat. Mamy dla ciebie pewną ofertę, którą mam przyjemność ci przedstawić. Mogę zająć ci chwilę?

Co jest, do cholery?

Spojrzałam na Graysona, mówiącego: „leci samolocik”. Udawał, że łyżka jest samolotem wlatującym do buzi niespełna rocznej dziewczynki.

– Tak?

– Chcielibyśmy ci zaproponować pracę w naszej kancelarii. Nie masz jeszcze ukończonych studiów, więc nie będzie to nic niesamowitego, ale proponujemy płatny staż. Mamy dla ciebie naprawdę bardzo korzystną ofertę.

Blado się uśmiechnęłam, myśląc, jakie to niesamowite, jak bardzo moje plany i wszystkie okoliczności się zmieniły. Trochę chciało mi się płakać z tego powodu, ale po prostu takie było życie. Nie każdą rzecz dało się zaplanować i czasami trzeba było wybrać tę mniej wymarzoną drogę.

Odchyliłam głowę do tyłu, mając nadzieję, że Theodor nie usłyszał tego, jak głęboki wdech wzięłam.

Tak bardzo chciałabym u nich pracować i okropnie bolało mnie to, że musiałam odrzucić taką propozycję. Praca w jednej z najlepszych kancelarii w Anglii. Pewnie każdy z mojej dawnej uczelni oddałby wszystko, aby dostać taką możliwość.

– Amm… Nie mieszkam w Anglii. Nie wróciłam na studia i… niestety nie wracam. Ale bardzo dziękuję za propozycję.

– Wiem, Rosie. Rozmawiałem wczoraj z Raidenem. Wyjaśnił mi, jak wygląda twoja obecna sytuacja i naprawdę niesamowicie mi przykro, Rose, że musiałaś zrezygnować ze studiów. Długo myśleliśmy o tym z Josephem. Obaj dobrze wiemy, że masz bardzo wielki potencjał, a my wspieramy takie osoby jak ty. W zeszłym roku brałaś udział w potężnej sprawie, twoje zeznania bardzo pomogły i każdy wyjątkowo to docenia. Wczoraj osobiście rozmawiałem z władzami uczelni o twojej sytuacji. Jesteś indywidualnym przypadkiem i w zeszłym roku uczestniczyłaś w pierwszym miesiącu nauki, więc wszyscy wezmą to pod uwagę i będziesz mogła dołączyć na zajęcia z tym lekkim opóźnieniem. Rektor zapewnił mnie, że dostaniesz kredyt studencki, który będziesz mogła spłacać dopiero po studiach. U nas rozpoczniesz staż na jedną czwartą albo pół etatu w zależności od tego, jak będziesz dysponowała czasem. Wielu studentów pracuje u nas w takim wymiarze i spokojnie godzą to z zajęciami. Będziesz mogła także pracować zdalnie, ponieważ zdajemy sobie sprawę, że codzienne dojeżdżanie do kancelarii mogłoby stanowić spory problem.

Moje serce zaczęło bić znacznie szybciej i zestresowana musiałam przełknąć ślinę. Z początku nie byłam w stanie nic powiedzieć, bo kompletnie nie miałam pomysłu, co myśleć o tej propozycji.

To były moje plany.

Miałam przecież wrócić do Anglii, znowu studiować, spełniać marzenia. Jednak domek z kart, który budowałam miesiącami, powoli zaczął się sypać, a ostatecznie jedno wydarzenie sprawiło, że całkiem runął.

Pewnego dnia Grayson stanął przed drzwiami mojego domu. Wyglądał na niesamowicie przerażonego. Sprawiał wrażenie, jakby zaraz miał zemdleć, był cały blady i zapłakany. A do tego wszystkiego na rękach trzymał dziecko i błagał mnie o pomoc.

Jego siostra próbowała popełnić samobójstwo i lekarze walczyli w szpitalu o jej życie. Nie wiedział nic więcej. Był spanikowany, a na dodatek miał pod opieką jej kilkumiesięczne dziecko.

Lekarze uratowali Ginę, która, jak się okazało, cierpiała na depresję poporodową. Zmagała się z tym kompletnie sama. Była młodą, samotną matką, która całymi dniami zajmowała się córką i chorą matką. Z kolei Grayson i jego ojciec cały czas pracowali, walcząc z ich problemami finansowymi.

Nagle z dnia na dzień Grayson i jego tata zostali sami z ciężko chorą mamą i kilkumiesięcznym dzieckiem, którym nie potrafili się opiekować. Nie mieli na to czasu, pieniędzy i siły.

Może i miałam swoje plany, ale w dzień, gdy się okazało, że Gina zostanie poddana specjalistycznemu leczeniu, odrzuciłam je. Wszyscy pomagaliśmy, ile mogliśmy. Tata dał Graysonowi stabilną pracę w warsztacie, Amy załatwiła jak najlepszą opiekę psychiatryczną dla Giny, Raiden i Lily w wolnych chwilach pomagali w opiece nad Carlą. Niesamowicie pomogła także osoba, którą jeszcze niedawno nazwałabym swoim wrogiem, a teraz mówiłam o niej jako o przyjaciółce.

Każdy był zawsze chętny do pomocy, ale tylko z początku. Później wszyscy musieli wrócić do normalnego życia. Tylko nie ja. Ja rzuciłam pracę, aby zajmować się Carlą i mamą Graysona, co wcześniej robiła Gina. Nie umiałam postąpić inaczej. Grayson nie prosił mnie o to i tego nie wymagał, a nawet wprost przeciwnie. Kilkukrotnie przekonywał mnie, że poradzi sobie bez mojej pomocy, jednak wiedziałam, że to były kłamstwa. Nawet z moją pomocą ledwo potrafił stawić wszystkiemu czoła.

Chciałam wrócić na studia i planowałam to. Wsparłam również finansowo rodzinę Foley, ponieważ leczenie mamy Graysona i opłacenie ośrodka, w którym przebywała Gina, okazało się bardzo kosztowne.

Nastał moment, gdy naprawdę byłam skłonna prosić o pomoc Zaydena. Nie wiedział, w jakiej sytuacji się znalazłam, ale chciałam mu wszystko wyjaśnić. Chciałam przemóc swoją dumę i poprosić go o pieniądze. Planowałam to zrobić, gdy przyleci do mnie, tak jak się umawialiśmy.

Jednak nie przyleciał.

Zayden Williams zrezygnował ze mnie, a to sprawiło, że ja zrezygnowałam z Anglii.

Nawet jeśli Xander oszczędził przez rok imponującą ilość pieniędzy i oferował mi pomoc, to ja już nie chciałam wracać na studia.

– I co o tym myślisz, Rosie? – odezwał się Theodor, gdy dłuższą chwilę się nie odzywałam.

– Znaczy… Nie mam w Anglii mieszkania ani nic, semestr się już zaczął i… Do kiedy muszę podjąć decyzję?

– Do jutra, Rosie. Jeśli się zgodzisz, to na pojutrze kupimy ci bilety lotnicze.

Ze łzami w oczach patrzyłam na Graysona, który z taką radością karmił Carlę.

Miałam wybierać między nimi a własnymi marzeniami i przyszłością?

Rozdział 1

Leżałam na łóżku, patrząc na gwiazdki na suficie, i myślałam. Nie pamiętam, kiedy ostatnio aż tyle myślałam. Chyba zaczynała mnie od tego boleć głowa.

– Gdzie dzwonisz? – zapytałam Graysona, widząc, że przykłada telefon do ucha.

– Do Lily. Jeśli ja cię nie przekonam, to może jej się uda.

– Nieee – jęknęłam. – Przestań. Chcę sama podjąć decyzję. Nie dzwoń do niej, rozłącz się. Mówię serio. Nie chcę, żeby wiedziała.

Szatyn ostentacyjnie przewrócił oczami, ale ostatecznie zakończył połącznie. Obrócił się na bok, podparł się na przedramieniu i patrzył na mnie.

– Pomogę ci podjąć decyzję – odezwał się. – Nie potrzebuję już twojej pomocy. Z mamą ostatnio jest dobrze, Gina też niedługo wyjdzie i już się nie może doczekać, aż znowu będzie się opiekować Carlą. Przykro mi, Rosie, ale nie potrzebuję cię dłużej. Możesz lecieć na studia.

Teraz to ja przewróciłam oczami, a następnie podniosłam się do pozycji siedzącej. Oczywiście, że chciałam studiować, ale nie umiałam spontanicznie podejmować tak ważnych decyzji.

– Ale jak to miałoby działać? – zastanawiałam się na głos. – Gabby mieszka z Lily, Raiden z Shawnem, Xander z Julią, Charlie z Nayą, a co ze mną? Będę tam teraz pieprzonym wyrzutkiem i nigdzie nie ma dla mnie miejsca. Nie chcę mieszkać z obcymi ludźmi i nie będzie mnie stać na nic własnego, a akademik to okropny pomysł i… panikuję.

– A Zayden? On w ogóle jest teraz w Anglii?

– Nie wiem, dopiero zaczął się semestr. Wiem, że na pewno nie mieszka z nimi w kamienicy i… Bożeee, jestem na niego tak wkurwiona, że nawet nie chcę go widzieć. Przypominając mi o jego istnieniu, sprawiłeś, że podjęłam decyzję. Pieprzyć Anglię.

Grayson głośno się zaśmiał, co wkurzyło mnie jeszcze bardziej. Jego cała sprawa trochę bawiła, a raczej bawiło go moje podejście do niej. Lubił się napieprzać z tematu Zaydena Williamsa, co było cholernie irytujące.

– Daj mi swój telefon – powiedziałam, wyciągając dłoń.

– Rosie, nie możesz sobie założyć nowego konta na Instagramie i z niego śledzić Zaydena?

– Zrobiłabym to, ale pierdolony Instagram wprowadził opcję, że jeśli ktoś cię zablokował na jednym koncie, to automatycznie zablokował też wszystkie twoje inne konta.

Tak, Zayden Williams zablokował mnie na Instagramie.

– Sprytnie.

– W chuj.

– A może już cię odblokował. Patrzyłaś?

– Nie, bo ja też go zablokowałam i nie zamierzam tego zmieniać. Wygram tę bitwę.

Grayson ponownie parsknął śmiechem, a następnie podał mi swój telefon. Od razu weszłam na Instagrama, aby następnie wejść na konto Zaydena. Nic nowego. Ostatnie zdjęcie z jakąś dziwką, wyglądającą jak ja, którą prawie całował, opublikowane ponad dwa miesiące temu. I nie było naszego wspólnego zdjęcia.

– I co?

– Gówno – odpowiedziałam, wchodząc w oznaczone. – Albooo i nie – dodałam, patrząc na najnowsze zdjęcia. – Szmaciarz był na imprezie w Leeds.

– Sam czy z tą dziwką? – zapytał Grayson, nachylając się, aby spojrzeć na telefon.

– Nie widzę jej. Był tam też Shawn – zauważyłam, oddając telefon chłopakowi, a następnie wzięłam swój.

Momentalnie wybrałam numer Reeda, by połączyć się z nim na FaceTimie. U nas było południe, więc u nich szósta po południu, pięknie. Już to ogarniałam.

– Dobra, Rosie, ja wracam do pracy – powiedział Grayson, wstając z mojego łóżka. – Ale nie myśl za wiele, tylko leć do tej Anglii. Będziesz żałować, jeśli tego nie zrobisz.

Pokiwałam głową, ciągle czekając, aż Shawn odbierze. I w końcu stało się to, a ja zobaczyłam go w eleganckim garniturze, co było rzadkim zjawiskiem, bo raczej na co dzień tak się nie ubierał.

– Hej, co słychać? – zapytał, gdzieś odchodząc.

– Poważnie, Shawn? Musisz akurat teraz rozmawiać przez pierdolony telefon, gdy za jakieś dwie minuty mamy spotkanie?

Zacisnęłam usta, bo znałam ten głos. Oj, kurwa, znałam i to za dobrze.

– Rosie, mogę zadzwonić za godzinę? – zapytał mnie Reed.

– Rosanna do ciebie dzwoni? – usłyszałam ten sam wkurwiający głos.

– Rosie, do cholery – poprawiłam go, mówiąc na tyle głośno, aby usłyszał. – Rosanna dla najbliższych. Zadzwoń, kiedy będziesz miał czas, Shawn.

Rozłączyłam się, a następnie wstałam z miejsca, czując, że robi mi się gorąco ze złości. „Rosanna”. W dupę sobie, kurwa, wsadź tę Rosannę.

Byłam wściekła na Zaydena, bo potraktował mnie, jak największy chuj na świecie. A ja nie miałam zamiaru na to pozwalać.

Nie chciał tego wszystkiego ciągnąć, trzeba było powiedzieć. Ale on wolał być cholernym kłamcą.

Z początku rozmawialiśmy i było fajnie, naprawdę. On miał nawet przylecieć na moje urodziny, ale sąd nie dał mu na to zgody, luz.

Z każdym miesiącem poświęcał mi coraz mniej czasu, tłumacząc to pracą. Później wszyscy planowali przylecieć do nas w grudniu. I co? W ten sam dzień dostałam telefon od Zaydena ze słowami, że Devon ma anginę i nie dadzą rady.

Jak pamiętam swoją anginę, to ledwo wtedy mogłam wydukać kilka słów, a Devon? Devon wysyłał mi filmiki, jak składa klocki lego (ode mnie), ale nie ze mną, tylko z jakąś moją słabą podróbką. Autentycznie laska wyglądała jak ja. Jak ja sprzed roku, ponieważ teraz znacznie schudłam.

To nie tak, że od razu oskarżałam Zaydena o cokolwiek. Zadzwoniłam, on powiedział, że Włoszka nie jest nikim istotnym, a jedynie opiekuje się Devonem, bo on często nie ma na to czasu. Uwierzyłam, on zapewnił, że mnie kocha i co? Kłamca.

Miałam złamane serce do dzisiaj, ale właściwie zamiast czuć do niego żal, to znowu go nienawidziłam. Byłam tylko wkurwiona, że dałam mu mój stary pamiętnik, bo zamiast teraz pisać epitety na jego temat, to mogłabym przekopiować wpisy z czasów, gdy go poznałam. Musiałam wstrzymać się z prowadzeniem pamiętnika, bo nie wyobrażałam sobie, że jeszcze miałabym marnować czas na śmiecia.

Jednak kobieca intuicja nie zawodzi. Jak z początku czujesz, że chłop to chuj, to chłop to chuj, i trzymaj się od niego z daleka.

Mój telefon zaczął dzwonić, ale ja nie odebrałam, bo było to połączenie od Shawna. A jeśli Shawn był z Zaydenem, to zdecydowanie nie miałam ochoty z nim rozmawiać.

Odrzuciłam połączenie, a następnie weszłam w kontakty, aby wybrać inny numer. Podeszłam do okna i usiadłam na parapecie.

– Cześć, Rosie, już się bałem, że nie zadzwonisz – usłyszałam pogodny głos mężczyzny.

– Hej, mam pytanie.

– Tak? Śmiało.

– Czemu nagle sobie o mnie przypomnieliście? Czemu, nie wiem… Nie zapytaliście o to miesiąc wcześniej czy coś?

Po prostu to wydało mi się dziwne. Nagle dwóch prawników, którzy po wygraniu masy spraw związanych z Taylorem Williamsem, byli uważani za najlepszych w Anglii, chcieli, żeby pracowała u nich studentka pierwszego roku. Co więcej, sami do niej dzwonili i ją o to prosili. Mieli milion spraw na głowie, a zajmowali się mną.

– Bo miesiąc temu nie znaliśmy sytuacji.

– A teraz skąd znacie?

Theodor westchnął, gdy ja zacisnęłam szczękę, podchodząc do lustra.

– To długa historia.

– Mam czas.

Chciałam poznać prawdę, jakim sposobem Theodor i Joseph dowiedzieli się, że nie wróciłam do Anglii.

– Jesteś uparta… Ale za to cię cenimy. Wczoraj byliśmy na uczelni i spotkaliśmy Raidena, a przecież znamy się z rozprawy dotyczącej praw do opieki nad Devonem. Zamieniliśmy z nim kilka słów. Powiedział, że on i twoja siostra wrócili do Anglii już ponad dwa tygodnie temu, więc Joseph zapytał o ciebie. Raiden powiedział, że finalnie zrezygnowałaś z pracy, a wszystkie pieniądze zarobione na studia wydałaś na leczenie kogoś ci bliskiego, więc nie miałaś funduszy, żeby wrócić na uczelnię.

– I czemu niby to was tak ruszyło?

– Bo rok temu poświęciłaś swoją przyszłość dla Zaydena i jego sprawy, a teraz poświęcasz się znowu dla innych ludzi. Gdyby nie ty, to sprawa Taylora Williamsa mogłaby się potoczyć całkiem inaczej. Zasługujesz na bycie wynagrodzoną. Po prostu, Rosie, pomyśl, ile możesz stracić. Twoje zachowanie jest naprawdę niesamowicie szlachetne, ale jeśli twój plan na życie to wieczne pomaganie innym swoim kosztem, to idź do klasztoru, bo za to nie wyżyjesz.

Zdawałam sobie z tego sprawę, że czasami powinnam być większą egoistką, ale chyba nie potrafiłam. Grayson mógł już nie być mi nikim bliskim, jednak gdy potrzebował pomocy, to nie umiałam mu odmówić.

Pogodziłam się już z tym, że jednak nie zostanę następcą Mike’a Rossa, i od jakiegoś czasu szukałam nowego planu na życie.

– Wiem. A na czym miałaby polegać ta praca? Wiecie, że jakby… Ja nie jestem drugim Zaydenem, prawda?

– I dzięki Bogu, bo z drugim takim bezczelnym pracownikiem byśmy nie wytrzymali. Wzięłabyś od niego trochę pewności siebie i mielibyśmy dwóch idealnych prawników.

Zayden był w Anglii i nadal pracował u Wallance’a. I miał wywalone w kosmos ego. Cóż za szok.

– Nie, to nie dla mnie, naprawdę…

– Rosie – przerwał mi Spencer. – Przekażemy ci jego zadania, mówiąc, że zatrudniliśmy osobę, która bardziej się do tego nadaje. Wyobraź sobie jego minę, gdy się dowie, że nie dość, że pracuje ze swoją byłą, to ona okazuje się lepsza. Czy to nie piękny widok? Po prostu zamknij oczy i wyobraź to sobie.

Zaśmiałam się, nie mogąc nie czuć rozbawienia tonem jego głosu. Okej, to musiałby być piękny widok, zdecydowanie.

– Nie rozstaliśmy się w najlepszych stosunkach.

– Wiem o tym. Domyśliłem się, gdy zapytałem Zaydena, co u ciebie.

– I co odpowiedział? – zapytałam od razu, zaczynając chodzić po pokoju.

– Że nie wróciłaś na studia, ale nie dziwi go to, bo wiedział, że jesteś zbyt wielkim tchórzem, żeby to zrobić. I dodał… A, nieważne.

– Co dodał? – ciągnęłam wkurzona.

– Ach… Że cieszy go, że nie wróciłaś, bo nie wyobraża sobie twojego irytującego towarzystwa.

Pierdolony szmaciarz.

Wdech, wydech.

– Poważnie tak powiedział? – prychnęłam. – Było wybrać rok temu pieniądze i studia, a nie tego idiotę. Dobra, przylatuję. Co muszę załatwić?

– I taka odpowiedź mi się podoba. Najważniejsze pytanie, co z twoją wizą. Jest ważna?

– Tak, mam ją na cały czas trwania studiów.

– Dobrze, to decydujące. Paszport rozumiem też ważny?

– Tak.

– Dobra, jutro będziesz miała lot, ja zadzwonię do rektora i przekażę, żeby wysłał ci już wszystkie dokumenty. Masz dokładnie te same przedmioty, które przerwałaś w zeszłym roku u tych samych wykładowców. Wszystko jest już przygotowane, podeślę ci plan zajęć.

– Byliście pewni, że się zgodzę, prawda? – zapytałam, śmiejąc się.

Teraz, gdy podjęłam decyzję, to chciałam płakać ze szczęścia (ze smutku trochę też). Po prostu kurewsko tęskniłam za wszystkimi, z wyjątkiem zdradzieckiej gnidy, i nie mogłam się doczekać spotkania z przyjaciółmi.

– Tak, właściwie to tak. Rozejrzyj się, Rosie, za jakimś mieszkaniem, a jeśli na jutro nic nie znajdziesz, to załatwimy ci hotel. Tylko kurde… Jak to Joseph mówi, pamiętaj, że nie sramy pieniędzmi.

– Okej, coś wymyślę. Najwyżej wcisnę się do Shawna i Raidena albo do kogokolwiek innego.

– Dobra, jesteśmy w kontakcie. Pakuj się, a ja lecę do Josepha, żeby robił przelew za twój samolot.

– Dziękuję. Bardzo. Za całą tę możliwość i wszystko. I obiecuję, że będę dawać z siebie dwieście procent.

– W naszej kancelarii dwieście to za mało. Witamy na pokładzie.

Theodor naprawdę był bardzo w porządku. Joseph także, ale jednak on to już całkiem dorosły mężczyzna, który bardziej przypominał mi ojca niż kumpla. Theodor miał jakieś trzydzieści lat i powtarzał, że mam do niego mówić po imieniu, co wydawało się dziwne, ale sprawiało, że czułam się nieco swobodniej.

Na początku mojego pobytu w Stanach zarówno Theodor, jak i Joseph często do mnie dzwonili. Sprawa Taylora Williamsa ciągnęła się strasznie długo. Nadal część rozpraw była w toku, jednak o samym ojcu Zaydena w Anglii ucichło. Siedział w więzieniu i wszystko zdawało się na swoim miejscu. Nie chciałam wiedzieć, co się będzie ze mną działo, gdy ten szmaciarz wyjdzie z pudła, ale nastawiałam się, że prawdopodobnie zostanę wtedy zamordowana.

Mama Zaydena żyła na wolności, co nieco mnie dziwiło. Nie znałam szczegółów, ale wiedziałam, że synowie Gabrieli Williams nie utrzymywali z nią żadnych bliższych kontaktów.

Cokolwiek by nie było teraz między mną a Zaydenem (właściwie to nie było kompletnie nic), to i tak niczego nie żałowałam. Devon w końcu miał dzieciństwo, na jakie zasłużył, a jego uśmiech sprawiał, że sama byłam naprawdę cholernie szczęśliwa, że tak to się skończyło. I nawet jeśli nienawidziłam Zaydena, to cieszyło mnie, że ma już lepsze życie.

Z uśmiechem na twarzy zbiegałam szybko po schodach. Ale że były drewniane, a ja miałam skarpetki, to stopa bardzo boleśnie zsunęła mi się ze stopnia.

– Aua – jęknęłam, skacząc na jednej nodze do salonu. – Amy, Amy, wracam do Anglii – mówiłam z ekscytacją, rzucając się na kanapę, a śródstopie ciągle mnie bolało.

– Naprawdę? – zapytała szczęśliwa, puszczając roczną dziewczynkę, która na mój widok od razu wyrywała się z jej objąć. – Bałam się, że za nic w świecie cię nie przekonamy, ale to świetnie!

– Znaczy będę pewnie jutro ryczeć, albo już dzisiaj, bo będę musiała was zostawić i też – przerwałam, podnosząc dziewczynkę, która raczkowała do mnie – moją księżniczkę. Carla, będziesz tęskniła za mną? – zapytałam, podnosząc ją i robiąc jej samolot, na co głośno się zaśmiała. – Ja za tobą też. Okropnie.

– Gina już jest naprawdę w dobrym stanie i… Może nawet będzie lepiej dla niej, jeśli wyjedziesz – mówiła Amy, na co przeniosłam na nią wzrok. – Wiesz… Teraz jesteś dla Carli trochę jak mama i pewnie byłby to dla Giny bolesny widok – wyjaśniła, wskazując na mnie ręką.

Pokiwałam głową, zgadzając się ze słowami macochy.

– Ale wiesz… Też jakby… Lubię mamę Graysona i ostatnio spędzałam z nią całe dnie, więc to też będzie dziwne. Muszę pojechać do niej dzisiaj, żeby się pożegnać.

– Ale ona wie, prawda?

– Tak. Też mnie wczoraj przekonywała, że mam lecieć i w ogóle, ale jednak boję się, że oni sobie nie poradzą albo że będzie im cholernie ciężko. Będziecie im pomagać w razie czego?

– Oczywiście, że tak. Będę starała się codziennie ich odwiedzać, dopóki Gina nie wróci, a później też będę im pomagać. Udało mi się już prawie załatwić rehabilitantkę dla Anne, więc ona też będzie codziennie u niej na jakieś dwie godziny.

– A moja druga połówka wina? – zapytałam, kładąc sobie dziewczynkę na klatce piersiowej. – Jak wygram milion dolców, to kupię wam wszystkim bilety do Anglii i odwiedzisz ciocię Rosie, tak?

– Ma-ma – odpowiedziała ze śmiechem.

Zacisnęłam szczęki, czując, że zasycha mi w gardle, gdy ze łzami w oczach pokręciłam głową.

– Nie, Carla. Twoja mamusia za jakiś czas do ciebie wróci, wiesz? Jest dużo fajniejsza ode mnie, słowo honoru. I jest świetną kucharką. Pewnie ugotuje ci jakieś pyszne papki. Lepsze niż te kupne.

Bolało mnie to, bo zaczynał się ten okres, kiedy Carla uczyła się tak wielu rzeczy. Poznawała pierwsze słowa, stawiała pierwsze kroki. I to, że nie było przy niej ojca, który okazał się skończonym śmieciem i nawet nie płacił alimentów, to jedna sprawa. Ale to, że nie towarzyszyła jej przy tym mama, która kochała ją całym sercem, było znacznie smutniejsze.

– A Grayson? Trudno będzie się rozstać, prawda?

– Nie jesteśmy przecież razem – jęknęłam. – Ile razy muszę wam to powtarzać?

– No wiem, ale jednak praktycznie mieszkacie razem, śpicie w jednym łóżku, spędzacie całe dnie razem i… No całowaliście się ostatnio, więc…

– No i co z tego? Jesteśmy oboje singlami, to możemy i tyle. Pewnie będzie mi przykro, bo się teraz przyjaźnimy, ale… tak samo przyjaźnię się z Charliem, Shawnem, Raidenem… Przyjaźń na odległość jest spoko.

– Z wszystkimi się całujesz?

– Chryste, nie. Nie powiedziałam tego. Nie rób ze mnie zdziry.

– Nie robię – zaśmiała się. – Po prostu próbuję się dowiedzieć, co jest między tobą a Graysonem. Wygląda, jakbyście się nadal kochali.

– Cóż, gówno prawda. To, że kilka razy coś między nami zaszło, nie znaczy, że coś do niego czuję. Nieważne. Zayden jest w Anglii, wiesz?

– Sam czy z tą zdzirą?

– Właśnie nie wiem. Dzwoniłam do Shawna, żeby się dowiedzieć, ale on akurat był z Zaydenem, więc nie wiem. – Wzruszyłam ramionami. – Ooo… Właśnie dzwoni, idę na górę odebrać. Oby nie był znowu z gnidą.

Podniosłam się z kanapy i wzięłam dziewczynkę na ręce, a następnie ruszyłam z nią po schodach, odbierając połączenie na FaceTimie. Shawn znajdował się gdzieś na zewnątrz i palił.

– Cześć, jestem już sam jak coś – zaczął z uśmiechem. – Co to za duża dziewczynka? Kto ci taką piękną wstążkę zawiązał, co? – zapytał, widząc przytulającą się do mnie Carlę.

– Babcia, prawda? – zwróciłam się do dziewczynki. – Powiedz Shawnowi, co?

– Ba-ba – powiedziała z uśmiechem, na co pocałowałam ją w czoło.

– Super musi być ta twoja babcia – odpowiedział z uśmiechem, a ja weszłam do pokoju. – Wyglądałaś, jakbyś dzwoniła po coś konkretnego. Wszystko okej?

Zastanawiałam się, czy mówić im o moich planach, czy zrobić niespodziankę, ale chyba średnio fajną niespodzianką byłoby stanięcie przed ich drzwiami z walizkami i poinformowanie, że nie mam gdzie mieszkać.

– Tak. – Pokiwałam głową, kładąc się na łóżku. – Okej, jesteś na pewno sam, tak?

– Tak.

– I Zaydena nie ma?

– Nie ma, jest w środku. Wyszedłem ze spotkania, bo czułem, że dzwonisz o coś ważnego.

– Niepotrzebnie, ale dziękuję – odpowiedziałam z uśmiechem. – Okej, więc… – zaczęłam z ekscytacją. – W sumie nie o to dzwoniłam, ale teraz to już chyba pewne. Wracam jutro do Anglii.

Shawn szerzej otworzył oczy, po czym szeroko się uśmiechnął, wyglądał, jakby szczerze go to ucieszyło.

– Poważnie? To świetnie, Rosie! Kuuurwa, wow, nie spodziewałem się tego. – Zaśmiał się. – Jak to w ogóle się stało? W sensie, mówiłaś, że nie masz kasy na studia i za nic nie chciałaś jej wziąć od żadnego z nas i poza tym… Normalnie pomyślałbym, że Zayden ci to załatwił, ale wiemy, jak jest, więc?

Szybko streściłam wszystko Shawnowi, a on był tym podekscytowany, przez co ja sama jeszcze bardziej nie mogłam się doczekać.

Z wszystkich znajomych byłam teraz najbliżej prawdopodobnie chyba z Raidenem, co wydawało się dość dziwne. Wynikało to głównie z tego, że Branson mieszkał tak blisko mnie.

Już jakiś czas temu rozstał się z Lily, która zbliżyła się do Mike’a (miałam nadzieję, że chwilowo, bo totalnie do siebie nie pasowali). Trudno wskazać moment, gdy między nią i Raidenem się popsuło. Nadal obydwoje byli dla siebie ważni, jednak Branson stwierdził, że potrzebuje odpoczynku, bo czuł, że przestał w tym związku dawać z siebie sto procent. Bardzo często rozmawialiśmy ze sobą na ten temat. Dodatkowo on był osobą, która pomagała mi ułożyć sobie wszystko w głowie po zakończeniu relacji mojej i Zaydena.

Każdy mnie wspierał, ale to właśnie Raiden był człowiekiem, który wśród codziennych obowiązków znalazł dla mnie najwięcej czasu. Pracował zdalnie i miał podzielną uwagę. Potrafił księgować i pocieszać mnie naraz.

Później na drugim miejscu byłam najbliżej z Charliem, bo to nadal Charlie. Przylatywał do mnie bardzo często i zawsze świetnie spędzaliśmy ten czas. Zazwyczaj w towarzystwie Nayi, którą też pokochałam. A później na równi znajdowali się Shawn i Xander. Z Xanderem więcej się widywałam, bo starał się bywać w Stanach przynajmniej raz na dwa miesiące. Z kolei Shawn dzwonił do mnie bardzo często. Najmniej rozmawiałam z Gabby, jednak nadal szczerze ją lubiłam.

– Hej, a nie szukasz mieszkania? – zapytał mnie, jakby coś mu się przypomniało.

– Szukam, ale bardziej pokoju, a nie mieszkania. Nie wiem, ile Wallance będzie mi płacił, a musi mi jeszcze zostać na maka i alkohol.

Shawn zaśmiał się, kiwając głową ze zrozumieniem.

– Elliot wprowadził się do mieszkania obok nas, bo się zwolniło. Kojarzysz taką parę koło trzydziestki? Mieszkali tam z dzieckiem. Na parterze naprzeciwko was.

– Tak, kojarzę, byli spoko. Wyprowadzili się?

– Tak i Elliot się tam wprowadził kilka dni temu, bo tata mu to wynajął, ale właśnie mówił, że szuka kogoś do pokoju obok, bo nudno mu samemu, ale wszyscy jego znajomi mają już wynajęte jakieś mieszkania. On pewnie nawet nie będzie chciał pieniędzy, a jak już to jakoś symbolicznie na rachunki. Byłabyś chętna?

– Tak – powiedziałam od razu, wiedząc, że to najlepsze, na co mogę liczyć w tym momencie. – Znaczy płaciłabym mu tyle, ile bym dała radę, ale… Tak. Myślisz, że mogę do niego zadzwonić?

– Tak, jasne. Ucieszy się. Ale jakbyś… nie wiem, nie chciała z nim mieszkać, to możesz na razie zatrzymać się u mnie i Raidena albo dziewczyny też pewnie chętnie się zgodzą, żebyś do nich przyszła.

– Nie. Jeśli Elliot się zgodzi, to byłoby super. Potrzebuję czegoś na dłużej niż tydzień, ale bardzo dziękuję za propozycję.

– Nie ma za co. A skoro nie dzwoniłaś typowo o to, to o co?

Zapytać czy nie?

– Widziałam, że byłeś na imprezie z Zaydenem. Był z tą włoską dziwką?

Shawn głośno się zaśmiał, podobnie jak Carla. Rosie Denise była zabawna, nawet gdy tego nie planowała.

– Nie. Pytałem go nawet o nią. Czy to jego nowa dziewczyna, czy kim ona jest.

– I co powiedział?

– Że nikim dla niego istotnym i że nie chce o niej rozmawiać. Pewnie już dała mu kosza albo się po prostu rozstali, skoro wrócił do Anglii.

– I dobrze. Dobra, Shawn, kończę i dzwonię do Elliota.

– Hej, a mam mówić innym czy to niespodzianka?

– Może być niespodzianka.

– Okej, ale napisz mi, o której będziesz na lotnisku, to przyjadę po ciebie.

– Jasne, dzięki, Reed.

– A co mam powiedzieć, jak Zayden zapyta, po co dzwoniłaś? Wiesz, że nie umiem kłamać.

– A czemu miałby zapytać?

– Bo to Zayden? W ogóle jakie, kurwa, jaja przedwczoraj na imprezie. Opowiem ci jeszcze szybko, dobra?

– No dawaj. – Zaśmiałam się.

– Strasznie śmieszna akcja. Zayden o ciebie dosłownie nic nie pytał, ani słowa. W ogóle mało wygadany, tylko pił z nami i więcej słuchał, niż mówił. Totalnie nie miał humoru. No i nagle wchodzą Gabby i Lily, nie?

– No.

– No i Zayden wtedy mnie pyta: „kiedy Rosie wróciła?”, więc ja mu mówię, że przecież nie wróciłaś, no i taka cisza, i w końcu pyta, od jak dawna Lily jest blondynką – mówił ze śmiechem. – Czaisz, że on was, do cholery, pomylił? Weszła Lily, a on myślał, że to ty. Znaczy było bardzo ciemno, one były daleko, a on był pijany i w sumie mnie to nie dziwi, ale był po tym taki wkurwiony. Dosłownie brzmiał, jakby miał pretensje, że nie wiedział, że Lily się przefarbowała. I od razu wstał i powiedział, że musi wracać do Devona i poszedł. Komiczne to było.

Przewróciłam oczami, nie podzielając rozbawienia Shawna.

– Właśnie widać, jaka byłam dla niego wyjątkowa.

– Nie przejmuj się, Rosie. Jak cię zobaczy, to dostrzeże, co stracił.

– Nieważne. Mam na niego już wypieprzone. Dobra, miłego wieczoru, słońce. Bo u was już wieczór, nie?

– Prawie. Miłego dnia i dawaj znać, co i jak.

Rozłączyłam się, aby po chwili wybrać numer Elliota. Czasami z nim pisałam i uważałam go za bardzo spoko ziomka.

– Williams się posra, kiedy zobaczy, z kim będę mieszkać – mówiłam do Carli. – Tak à propos, nie posrałaś się przypadkiem? Bo coś mi śmierdzi.

– Co? – usłyszałam w słuchawce. – To chyba pomyłka?

– Nie, nie – mówiłam szybko, nerwowo się śmiejąc. – Mówiłam do dziecka. Opiekuję się roczną dziewczynką.

– To wiele wyjaśnia – odpowiedział z rozbawieniem. – Co słychać, Rosie? Przebolałaś już Williamsa i dzwonisz powiedzieć, że chętnie umówisz się na randkę? Zgadzam się. Kino czy kolacja?

– Lepiej, dzwonię powiedzieć, że chętnie przejdę już do tego kroku w związku. Tego, gdy mieszkamy już razem.

– Co?

– Więc… Wracam do Anglii i rozmawiałam z Shawnem, a on mówił, że szukasz współlokatorki. Czy to aktualne, a jeśli tak, to jaka cena za pokój?

– Żartujesz ze mnie? – zapytał zszokowany. – Kuuurde, to świetnie. A cena to zależy, czy płacisz w funtach, czy w naturze.

– Przedstaw obie oferty.

Nie żebym rozważała prostytucję, ale gdyby jeden seks był warty tyle co miesięczny czynsz, to rozważałam prostytucję.

– Dla mojej ulubienicy obie oferty to: za darmo – odpowiedział ze śmiechem.

– A tak poważnie?

– A tak poważnie, to możesz opłacać rachunki i się dogadamy. Ja będę płacił czynsz za najem, ty za rachunki i będzie spoko. Rzadko się myję, więc rachunki nie są wysokie. Ale dogadamy się jeszcze. W każdym razie serdecznie zapraszam.

Miałam mieszkanie i nie mogłam doczekać się Anglii, nawet jeśli Anglia już nie była tak pięknym miejscem, jak kiedyś.

***

Sam czas do wyjazdu okazał się cholernie intensywny, bo to nie tak, że miałam nie wiadomo ilu znajomych w Chicago, ale jednak z każdym chciałam się pożegnać. Poza tym musiałam się spakować, co też przysporzyło mi sporo problemów.

– Jakbyś potrzebował z czymkolwiek pomocy, to dzwoń – odezwałam się, gdy już znajdowaliśmy się na lotnisku.

– Będę dzwonił, gdy Carla nie będzie mi chciała zasypiać. Czuję, że bez twojego śpiewu noce będą dużo krótsze – mówił rozbawiony Grayson, gdy podawałam mu dziewczynkę.

– Możesz dzwonić. – Pokiwałam głową, patrząc na nich z uśmiechem. – Będę tęskniła – przyznałam szczerze.

– Za Carlą czy za mną też?

– Za tobą też. Dziwnie będzie… nie walczyć w nocy o kołdrę.

– Bardzo dziwnie. Może cię odwiedzę jakoś, jeśli sytuacja będzie lepsza.

– Zapraszam.

– Trzymaj się i zadzwoń, kiedy dolecisz. I… Dziękuję za wszystko. Postaram się zwrócić ci pieniądze, gdy jakoś… Może z mamą będzie lepiej albo kiedy Gina wyjdzie, to znajdę drugą pracę i…

– Nie, przestań. Cieszę się, że mogłam pomóc, i nie martw się pieniędzmi. Wy potrzebowaliście ich bardziej. To nie była pożyczka, więc nie musisz mi nic zwracać. Trzymaj się, Grayson.

Przysunęłam się bliżej chłopaka, aby pocałować go w policzek, co odwzajemnił. Następnie pocałowałam jeszcze raz w czoło Carlę, powtarzając sobie, że nie mogę płakać.

– I tak postaram się wszystko oddać. Do zobaczenia. I miłego lotu.

– Lot nie może być miły. Do zobaczenia.

Ostatni raz im pomachałam, po czym ruszyłam w stronę odpowiednich bramek. Trochę déjà vu.

Tata nie mógł mnie odwieźć na lotnisko, więc zrobił to Grayson, co mnie cieszyło. Przy tacie na pewno bym więcej płakała, a tak to obyło się bez wielkiej dramaturgii i picia smoothie truskawkowego.

Teraz, na wspomnienie tego, bardzo chciało mi się śmiać. Niesamowite, że byłam w stanie skończyć w szpitalu tylko po to, żeby zostać z Zaydenem. Komedia.

***

Lot był koszmarny.

Nie przesadzałam.

Wlecieliśmy w potężną burzę. Towarzyszyły temu turbulencje, a ja płakałam, wyklinając siebie, po co kombinowałam z tą Anglią. Praca w banku przecież nie była taka zła.

Podczas lotu znalazłam przyjaciela. Miał dziewiętnaście lat i trzymał moją dłoń, walcząc ze śmiechem, gdy przeżywałam naszą zbliżającą się śmierć.

To jednak była bardzo krótka przyjaźń, bo gdy emocje opadły, a ja uświadomiłam sobie, jak żałośnie się zachowałam, to nie podtrzymywałam tej relacji.

Zmęczona jak cholera szłam przez lotnisko ze swoimi walizkami. Przeżyłam i niesamowicie mnie to cieszyło, ale po prostu czułam się wykończona. Prawie nic nie spałam, bo byłam zbyt zestresowana, aby zmrużyć oko w samolocie.

– Rooose Deniiise – usłyszałam pogodny głos Elliota, który szedł w moim kierunku razem z Shawnem.

– Hej – powiedziałam, uśmiechając się. Puściłam walizkę, aby naraz objąć dwóch chłopaków. – Chryste, tęskniłam za wami.

– Dobrze cię widzieć. Denerwowałem się przez tę burzę – mówił Shawn, odsuwając się, po czym spojrzał na moją twarz. – Czujesz się dobrze?

– Tak, ale samolot dwa razy robił to przejście na drugie okrążenie i byłam już naprawdę przerażona – przyznałam, na co pokiwali głowami. – Dziękuję, że przyjechaliście. Która godzina? I długo już czekacie?

– Północ. Nie wiem, jakieś półtorej godziny? – zapytał Elliot Shawna, a ten przytaknął. – Ale nie przejmuj się tym. Zmęczona?

– Jak cholera. Strasznie mi się dłużył lot – przyznałam, gdy Shawn wziął jedną moją walizkę, a Elliot drugą. – Dziękuję.

– Przygotowałem ci już pokój i zrobiłem jakieś kanapki, więc zjesz i pójdziesz spać. Jutro Shawn zaprosił wszystkich do siebie na śniadanie, więc zrobimy wszystkim niespodziankę.

– Ale Zaydena nie zaprosiłeś, prawda?

Shawn nie odpowiedział, a jedynie nerwowo się zaśmiał. Wzięłam głęboki wdech, ale nie powiedziałam nic, bo przecież nie miałam prawa wymagać, żeby ktokolwiek zerwał z nim kontakt. Nawet nie chciałabym, żeby tak było, bo jakkolwiek bym się nie wkurwiała na Zaydena, to chciałam, aby pozostał otoczony przyjaciółmi.

Na myśl o spotkaniu z nim byłam nie tylko zła, ale też przerażona. Jak miałam mu spojrzeć w oczy i nie rozpłakać się po tym wszystkim? Po tych obietnicach, po wielogodzinnych rozmowach w nocy, po wszystkich wyznaniach? Po dostawaniu od niego bukietów kwiatów w każdym miesiącu?

Był osobą, która znała mnie najlepiej, a zarazem osobą, która zraniła mnie jak nikt inny. Grayson może potraktował mnie znacznie gorzej, ale złamanie serca przez Zaydena bolało bardziej. Bo to jednak Zaydena kochałam, jakkolwiek mnie to nie irytowało.

Nie mogłam mieć żalu, teoretycznie. Nie byliśmy parą. Ustaliliśmy, że jeśli sobie kogoś znajdziemy, to okej. Ale ustaliliśmy też wiele innych rzeczy. I w tym wszystkim zabrakło tylko szczerości. Szczerego powiedzenia: „Rosie, już nie czuję do ciebie tego, co kiedyś, i pojawił się ktoś nowy w moim życiu, z kim chcę spróbować”. Pewnie zabolałoby równie mocno, ale przynajmniej poczułabym się potraktowana z szacunkiem.

– I tak go pewnie nie będzie. Przyleciał kilka dni temu, ale… Wiesz, spodziewałem się, że teraz będzie nieco innym człowiekiem – zaczął Shawn, brzmiał na nieco zmartwionego. – Ale nie jest. Jest tak samo wkurwiony jak zawsze, tak samo chamski, opryskliwy… Bardzo trudno się z nim ostatnio dogadać. Nie wiem, co z nim, ale mała szansa, aby przyszedł.

– Nieważne. Będzie, to będzie. Nie mamy piętnastu lat, żeby się unikać.

Miałam takie założenie.

Muszę wyjść na osobę dojrzałą i nie zniżać się do jego poziomu (blok za blok na Insta to inna sprawa).

Nie zamierzałam usunąć naszych zdjęć z Instagrama, nie zamierzałam się z nim kłócić. Czas na dojrzałą Rosie. Nie wypierałam się przeszłości i akceptowałam teraźniejszość.

– A kiedy zaczynasz zajęcia? – pytał Shawn, gdy już wysiadaliśmy z auta.

Cała droga minęła cholernie szybko, bo każdy z nas stale o czymś opowiadał. Całą trójką byliśmy przesadnie podekscytowani spotkaniem. Reedowie już tak mieli, że po prostu w ich towarzystwie zawsze czuło się dobrze.

– Podobno jutro, w południe mam już wykład z prawa medycyny i jestem trochę przerażona, bo to wszystko działo się tak na szybko, że nawet nic nie powtórzyłam.

– Semestr ledwo się zaczął, wszystko ogarniesz – mówił Elliot, wchodząc do środka. – Gotowa na poznanie naszego współlokatora? – zapytał z szerokim uśmiechem.

– Co? Mamy współlokatora? – rzuciłam zaskoczona. – Znaczy to spoko, ale… Nie mówiłeś nic i… Jezu, stresuję się.

– Nie masz czym, Frank jest niesamowitym dżentelmenem. Prawdopodobnie będziesz z nim już dzisiaj spała w łóżku, bo taki już z niego czarujący koleś.

Co jest, do cholery?

Zaniepokojona patrzyłam na Elliota, który przekręcał klucz w drzwiach. A gdy tylko je otworzył, momentalnie wyskoczył przez nie duży pies, który zaczął radośnie szczekać.

– Cichutko, Frankie – mówił Elliot, witając się z psem. – Chcesz wystraszyć Rosie i wkurwić sąsiadów?

– Jaki cudowny – mówiłam z szerokim uśmiechem, nachylając się, gdy pies do mnie podbiegł, merdając ogonem. – Hej, mam na imię Rosie i będę twoją nową ziomalką, oj joj, joj, daj buziaczka.

Ze śmiechem pocałowałam psa w głowę, zanim on skoczył przednimi łapami na moje ciało, prawie mnie wywracając. Był pięknym goldenkiem retrieverem, a ja byłam szczerze zachwycona, bo zawsze chciałam mieć psa, ale tata nigdy się na to nie zgodził.

– Wchodź, Rosie.

Głaszcząc Franka po głowie, weszłam do mieszkania i od razu rozejrzałam się po niesamowicie przytulnym salonie. Bardzo mnie to zadowoliło, bo wolałam takie wnętrza niż te nowoczesne.

– Dobra, ja już lecę spać i widzimy się jutro na śniadaniu – oznajmił Shawn, odstawiając moją walizkę. – Ellie, spisuj się i bądź miły dla Rosie albo masz u mnie przejebane.

– Tak jest – odpowiedział z szerokim uśmiechem, zanim pomógł mi ściągnąć kurtkę. – Witam w domu.

Elliot oprowadził mnie po całym mieszkaniu, które okazało się całkiem spore. Miało duży salon z kuchnią, a także dwie całkiem wielkie sypialnie z łazienkami, co było cudowne, bo mogłam po pierwsze brać długie kąpiele, a po drugie korzystać z toalety bez zbędnego skrępowania.

Sam Elliot poszedł spać zaraz po tym, gdy zjedliśmy kolację, podczas której wypytywał o mój plan zajęć. Finalnie stwierdził, że w środy i poniedziałki będę chodzić na spacery z Frankiem, bo on wtedy zaczyna zajęcia o ósmej, a Frank o tej porze jeszcze śpi. Frankowi wydawał się odpowiadać ten plan. Tak mi powiedział, gdy wpieprzał szynkę z mojej kanapki.

Ja dopiero przed trzecią w nocy zasypiałam, bo musiałam zadzwonić do wszystkich i powiedzieć, że doleciałam i żyję. Później byłam na tyle podekscytowana i zestresowana naraz, że nie mogłam usnąć, więc postanowiłam się rozpakować. Jet lag też zrobił swoje, ale ostatecznie zasypiałam z psem leżącym obok mnie i uśmiechem na twarzy.

Królowa wróciła.